အပိုင်း 29
ထယ်ယောင်းနဲ့ ကိုကိုက နေ့လည်ဘက်လောက် ထယ်ယောင်းအိမ်ဘက်ကို ထွက်လာခဲ့သည်။ လမ်းထဲ၀င်ခါနီးတွင် အိမ်ဘက်ကို သွားနေပါသော ဂျီမင်းကို တွေ့လိုက်ရ၍ ကိုကို့ကို ကားရပ်ခိုင်းလိုက်ရသည်။
" ဂျီမင်း!!.....ငါ ဒီမှာ.."
ကားပေါ်ကနေ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလာပါသော ထယ်ယောင်းလေးဟာ ပကတိ ချစ်ဖို့ကောင်းစွာ၊ဂျောင်ဂုကလည်း အသဲယားစွာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ရင်း ပြုံးပြီး သူ့ကလေးငယ်ကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။
"ဟင်..ထယ်ထယ်...ဘယ်ကိုလာတာလဲ ဦးလေးဆီကိုလား..."
"ဟုတ်တယ်..ဖေဖေ့ ဆီကို..ငါနေမကောင်းကတည်းက မတွေ့ရတာမို့ သတိရနေပြီ..ဟီး.."
"အေး ..ငါလည်း အခုတလောတော့မတွေ့မိဘူး အရင်ကတော့ ဦးလေးအလုပ်ကပြန်လာတိုင်း.အဖေတို့ဆီ ၀င်လာနေကြလေ..ဟ်ိုတစ်ခါ ဆေးရုံတက်ပြီးကတည်းက မတွေ့ရတော့တာပဲ.."
"အင်း..ငါလည်း ဒီနေ့ ဖုန်းဆက်တာ မရလို့..အဲ့ဒါကြောင့် ကျောင်းပတ်ရက်လည်း ရှည်နေတော့ ဖေဖေ့ကို လွမ်းလို့.."
မျက်နှာမကောင်းတဲ့ ကလေးငယ်ကြောင့် ဂျောင်ဂုလည်း အလွန်စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသည်။ ကလေးငယ် အဖေအတွက် အစကတည်းက လစဉ် ထောက်ပံ့ပေးခဲ့တာ ။ဟိုသားအမိအတွက်တောင်မပါခဲ့ဘူး။ .လစဉ် ထောက်ပံ့ကြေးဆိုတာ သာမာန်လူတွေအတွက် အိမ်တစ်လုံးစာလောက်ရှိသည်။ ဂျောင်ဂုအတွက်တော့ စာမဖွဲ့ပေ။ အခု ဘာလို့ ကလေးငယ်အဖေက ကလေးငယ်ကို မဆက်သွယ်ရတာလဲ.....
"ကိုကို..သားတို့ ဂျီမင်းနဲ့အတူ လမ်းလျှောက်သွားရအောင်.ဟိုအရှေ့ဆိုရင်ပဲ ရောက်နေပြီလေ.."
"အင်း..ကိုယ်တို့ သွားကြတာပေါ့.."
ဂျောင်ဂုလည်း ထယ်ယောင်းလက်လေးကို ဆွဲပြီးဂျီမင်းနဲ့အတူ ကလေးငယ် အိမ်ရှိရာသို့....
"ကျွီ.......ဖေဖေ..ဖေဖေရေ...သားလာတယ်...."
"အင့်.ဟင်း.....အီး...ယောကျာ်းရေ အခုမှ ရှင့် သားအလိမ်မာဆုံးကြီးက လာတယ် ဟင့်... အိမ်က်ို တစ်ချက်ကလေးမှ မကြည့်တဲ့ အကောင်က ရှင်သေတော့မှပဲ အမွေခွဲဖို့အတွက် လာတော့တယ်.ဟင့် အီး..ဟင့်.."
