အပိုင်း 42
သာယာသော ကျေးငှက်သံ..မနက်အာရုဏ်မှာ ထွန်းလင်းတဲ့ နေမင်းကြီးက သူ့တာ၀န်ကိုကျေပွန်စွာ ထမ်းဆောင်လျှက်...အချိန်အားဖြင့် နံနက် ၇နာရီ၀န်းကျင်တွင် ကောင်းမွန်ပြည့်စုံသော အိပ်ခန်းဆောင်အတွင်းရှိ king bed အိပ်ရာထက်တွင် အိပ်မောကျနေပါသော မောင်နှံနှစ်ဦး...အ၀တ်အစားဟူ၍ နှစ်ဦးစလုံးမှာမရှိသည့်တိုင် ခရမ်းရောင်နှစ်ယောက်အိပ်စောင်ကြီးအတွင်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦးကိုတင်းကြပ်စွာ ဖက်တွယ်လျှက် နွေးထွေးစွာ အိပ်စက်နေကြသည်။
ပထမဆုံး နိုးလာသူသည် ထယ်ယောင်းလေးပင်။ သူ့က်ိုဖက်တွယ်ပြီး အိပ်နေသော ခင်ပွန်းဖြစ်သူကိုကြည့်ရင်း မျက်နှာထက် အပြုံးများဖြစ်ထွန်းရသည်။ ထို့အပြင်မနေ့ညက အဖြစ်အပျက်တို့ကြောင့် နိုးလာခြင်းတွင် အရှက်သည်းရပြန်သည်။ ကိုကိုနဲ့ ကိုယ်လက်နှီးနှောသည်မှာ အကြိမ်ရေ မရေမတွက်နိုင်ပေမဲ့အခုထိ သူရှက်နေတုန်းပင်..နောက်ပြီး မနက်တိုင်းနိုးလာတိုင်း သူ့ကိုယ်ပေါ်က အ၀တ်အစားဟူ၍ မရှိသည့်အတွက် ပို၍ အရှက်သည်းရသည်။
ထို့ကြောင့်ကိုကို မနိုးခင်သူက အမြဲစောစောနိုးပြီး တစ်ကိုယ်ရည်သန့်ရှင်းရေး မြန်မြန်၀င်လုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ထယ်ယောင်းတွေးရင်း သူ့ကိုဖက်တွယ်ထားသော ဂျောင်ဂုရဲ့ လက်လေးများကို ဖြေးဖြေးချင်းခွာရင်း ထထိုင်လိုက်လေသည်။ မထခင် သူ့၏ခင်ပွန်းနဖူးထက်ကို အနမ်းတစ်ပွင့်စွန့်ကြဲလိုက်သေးသည်။
"ပြွတ်စ်...ချစ်တယ်ကိုကို..အများကြီး.."
ထယ်ယောင်းအနီးနားရှိ ကိုကို့အကျီအကြီးကြီးကိုကောက်စွပ်လိုက်ရင်း..ရေချိုးခန်းထဲကို ၀င်သွားလိုက်လေတော့သည်။ ဒီအိမ်တွင်လည်း သူတို့နှစ်ဦးအကျီအ၀တ်အစားတစ်ချို့ရှိနေသေးသည်မို့ အဆင်ပြေလှသည်။
ထယ်ယောင်းရေချိုးခန်းထဲ ၀င်ပြီး တံခါးပိတ်သံကြားသောအခါ ကုတင်ပေါ်ရှိ ဂျောင်ဂုရဲ့မျက်၀န်းများသည် ဖြတ်ခနဲပွင့်လာလေသည်။ သူ့ကလေးအကြောင်းသိနေသည်မို့ ပုံမှန်အိပ်တာမဟုတ်ဘဲ အတူနေပြီးချိန်တိုင်းအရှက်သည်းလွန်းတဲ့ကလေးငယ်ကြောင့် ဂျောင်ဂုသည် နောက်ကျမှ နိုးထပေးရသည်။ မနက်တိုင်း၀တ္တရားမပျက် အနမ်းနဲ့နိုးတဲ့ကလေးကြောင့် သူ့ရဲ့မနက်တိုင်းက လန်းဆန်းတက်ကြွစမြဲ....
