အပိုင်း ၃၇
"ဗွမ်း!!!!...."
သတိမေ့နေသော ထယ်ယောင်းနဲ့ ဂျီမင်းကို ထိုင်ခုံ တစ်ယောက်တစ်လုံးဆီတွင် ကြိုးဖြင့် တင်းကြပ်စွာ ချည်နှောင်ခြင်း ခံရပြီး အခုလို ရေဖြင့် ပက်လိုက်ပြီး နိုးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
"အဟွတ်!!အဟွတ်!!"
"အဟွတ်!!အဟွတ်..ထယ်ထယ်...."
"ဟင်..ဂျီ ...မင်း..."
နှစ်ယောက်စလုံး ပြိုင်တူနိုးလာပေမဲ့ ဂျီမင်းသည် ထယ်ယောင်းကို အရင် တွေ့ရှိခဲ့လိုက်ပြီး ကြိုးဖြင့်တုပ်ခံထားရသော သူငယ်ချင်းလေး..
ထယ်ယောင်းဘက်ကလည်း လေဆိပ်တွင် ကို့ကို့ရင်ခွင်ထဲကနေ တစ်စုံတစ်ယောက်က အတင်းဆွဲခေါ်ခြင်းခံလိုက်ရပြီး အခုမှ နိုးလာခြင်းဖြစ်သည်။ အဖျားရှိသေးတဲ့ ထယ်ယောင်းသည် ရေဖြင့်အပက်ခံလိုက်ရသောကြောင့် ပို၍ ချမ်းစိမ့်နေပေသည်။သိုပေမဲ့ ဂျီမင်းလည်း ဖမ်းဆီး ခေါ်ခံလိုက်ရပြီး ဒီနေရာကို သူတို့ဘယ်လို ရောက်နေရတာလဲ....။
ကိုကိုကော...ကိုကို...ဘာမှမဖြစ်ဘူးမလား..စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ဟိုရှာ ဒီရှာ လုပ်နေပါသော ထယ်ယောင်း...အခန်းလွတ်ထဲ မှောင်မဲနေပြီး သူ့ရှေ့တွင် အမည်မသိ လူနှစ်ယောက် မျက်နှာတည်တည်ဖြင့်ရပ်နေလေသည်။
ဘေးပတ်၀န်းကျင်ကို နားစွင့် လိုက်တော့ အလုံပိတ်အခန်းမို့ ဘာသံမှာတော့ သိပ်မကြားရ....ဘာကြောင့်သူတို့ကို ဖမ်းခေါ်ရတာလဲ....
"ဘာတွေ လုပ်ဖို့စဉ်းစားနေတာလဲ...အင်း..သမက်လေးလို့ ခေါ်ရမလား..ပဲ.."
"ဟင်!..."
"ရွံစရာတွေပဲ!....ယောကျာ်းချင်းကို...အဟင်း မင်းလည်း ဂျွန်ဂျောင်ဂုရဲ့ စည်းစိမ်တွေကို မက်မောလို့နဲ့တူတယ်..ဟားဟား!!...."
ထယ်ယောင်း အရှေ့က ဦးလေးကြီးကို ကြည့်ပြီး ဆွံ့အ နေမိတယ်။ ဘာပြောရမှန်းကို မသိပဲ ကြောက်နေတာပဲ သိတယ်..ကိုကိုနဲ့ ဘယ်လိုပတ်သတ်တာလဲ..ရန်ညိုးရှိလို့လား...
"ဒီမှာ.ဦးလေးကြီး.. ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ...ကျွန်တော်တို့ကိုလွှတ်ပေး...ဘာရန်စရှိလို့လဲ..."
