အပိုင်း 22
ထယ်ယောင်းနဲ့ ဂျောင်ဂုရဲ့ နေ့ရက်တိုင်းကတော့ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်ဖြတ်သန်းနေကြပါတယ်။မိုးလင်းတိုင်းအတူနိုးထတယ်။တစ်ယောက် အလုပ်ဝေယျာ၀စ္စတွေကို ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးတယ်။ ဂျောင်ဂုက သူ့ကလေးငယ်လေးကို မနက်တိုင်း ကျောင်းလိုက်ပို့တယ်၊ အပြန်ကြကျောင်းကို သူကိုယ်တိုင်ပဲလာကြိုတယ်။နေ့ရက်တိုင်းကလည်း ထယ်ယောင်းတစ်ယောက်အတွက်ပျော်စရာအတိနဲ့ပင်။ထယ်ယောင်းသည် သူ့ကိုကိုမျက်နှာကိုအရိပ်တကြည့်ကြည့်နဲ့ ပျော်ရွှင်အောင်လည်းလုပ်ပေးတယ်။ဂျောင်ဂုမျက်နှာတွင် အရင်လို မဟုတ်တော့ဘဲ ပြုံးရွှင်နေချိန်ကများလှသည်။ အိမ်တော်ကလူများကလည်း ထယ်လေးအပေါ်အရမ်းချစ်ကြသည်။ ယူဆွန်းနဲ့အွန်းယူလည်း သူတို့bossအတွက် အရမ်းပျော်နေကြသည်။ bossက အဲ့လိုပြုံးနေတာကိုသူတို့အရမ်းမြင်ချင်နေတာမို့ပင်။
ကျောင်းပိတ်ရက် မနက်ပိုင်းတစ်ခုတွင် ထယ်ယောင်းအရင်နိုးလာခဲ့သည်။ထယ်ယောင်းသည် လုပ်နေကြအတိုင်း ဂျောင်ဂုအတွက် ပြင်ဆင်ပေးခဲ့ပြီး အိမ်အောက်ထပ်ကို ဆင်းလာခဲ့သည်။ အောက်ထပ်ရောက်သည်နှင့် အကိုနှစ်ယောက်ရဲ့ စကားပြောသံကိုအရင်ကြားရတော့ သူပြုံးလိုက်မိသည်။ကိုကို့ဘေးမှာ အခုလိုလေးရှိနေပေးတဲ့ ထိုအကိုတွေကိုကျေးဇူးတင်မိသည်။မဟုတ်ရင် ကိုကိုက အများကြီးပိုပင်ပန်းနေမှာ...
"ယူဆွန်း..ငါ့လည်း၀ယ်ပေးလို့ ငါလိုချင်တယ်....နော်နော်.."
"ဟာ ..မင်းဘယ်အချိန်ဂရုစိုက်နိုင်လို့လဲ..အခုက သခင်လေးအတွက် bossက ဟိုးအရင်ကတည်းက ၀ယ်ခိုင်းထားတာလေ...မသိတာကျလို့..လာပါကွာ ကောက်မနေပါနဲ့ စားဖို့သာ ကူပြင်ပေးပါကွာ.."
"မင်းကလည်း ငါ ညဘက် ဂရုစိုက်မယ်လေနော်..နော်လို့..မင်းက ဘယ်ကောင်မလေးကို အမ်းမလို့ ငါပူဆာတာတောင်၀ယ်မပေးနိုင်ရတာလဲ..မင်းကိုမခေါ်တော့ဘူးကွာ "
"ဟ..အွန်းယူ... မင်းကလည်း စိတ်တော့မဆိုးနဲ့ ငါပြောပြမယ် သေချာနားထောင်နော်...အခုက သခင်လေးအတွက် ငါတို့ ဒီကိုရောက်ပြီးမကြာ ၀ယ်ခိုင်းထားတာလေ..အခုကလည်းနှစ်ကောင်တောင်မှပဲလေကွာ.မင်းကလည်း သခင်လေးဘေးမှာ အမြဲရှိနေတဲ့အတွက် အတူတူကူထိန်းကြည့်လေကွာ..မင်းအတွက်အဆင်ပြေရင် ငါတကယ်၀ယ်ပေးမယ် ..ဟုတ်ပြီလား.စိတ်မဆိုးနဲ့တော့နော်.."
