အပိုင်း ၄၀
ဂျောင်ဂု ..သူ့စိတ်ထဲ အလုံးစုံမဟုတ်ရင်တောင် စိတ်ထဲ မွန်းကြပ်မှု့တွေကို ခဏဖျောက်ပြီးနောက် ဆေးရုံခေါင်မိုးပေါ်ကနေ ခင်ပွန်းလေး ရှိရာသို့ ဆင်းလာခဲ့လိုက်တော့သည်။ သူ့ခင်ပွန်းလေးကို ခွဲခဲ့လိုက်ရတာတောင် မိနစ်အတော်ကြာခဲ့ပြီပဲ..ဂျောင်ဂုလှေကားကနေဆင်းရင်း အွန်းယူအခန်းရှေ့ကနေဖြတ်လျှောက်သွားတော့ အထဲကို တံခါးခေါက်ပြီး ၀င်သွားလေတော့သည်။
ကုတင်ပေါ်တွင် ဖျော့တော့စွာ လှဲနေသော အွန်းယူသည် ဂျောင်ဂုကို တွေ့သောအခါ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် အတင်းထထိုင်ရင်း နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။
"Boss!!..အ!.."
"အွန်းယူ!...ဖြေးဖြေးလေကွာ.."
ယူဆွန်းသည် တစ်ချိန်လုံး အွန်းယူဘေးနားမှာ ထိုင်စောင့်နေရင်း boss၀င်လာတာမြင်သောကြောင့် ထနှုတ်ဆက်လိုက်သော အဆိုးလေးကို ဆူလိုက်ရသည်။
"ရတယ်..အွန်းယူ..မင်းအဆင်ပြေလား.."
"ဟုတ်နဲနဲပါ..boss..ဟီး.."
ရယ်ချိုသွေး၍ ပြောလာသော အွန်းယူကို ယူဆွန်းသည် ရိုက်ပစ်ချင်သည်မှာ လက်ပင်ယားနေလေပေသည်။ ဒီလောက် ကွဲထွက်ထားတာတောင်မှ မျက်နှာ စပ်ဖြီးဖြီးနဲ့....
"ဘာနဲနဲလဲ..မင်းတော့.."
"..................."
"သခင်လေးတို့ကော..အဆင်ပြေလား.boss.."
ယူဆွန်းကပဲ ဂျောင်ကုကိုမေးလိုက်သောအခါ ဂျောင်ဂုသည် သက်ပြင်းကို ခပ်ဖွဖွချလျှက်..သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးကို ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်လေသည်။
"အဆင်ပြေအောင်နေပါ..မင်းတို့လည်း ပင်ပန်းသွားရပြီ..."
"ဟုတ်.. boss!.."
"အင်း..ကိုယ်သွားပြီ.."
ဂျောင်ဂု အခန်းထဲမှ ထွက်သွားသည်နှင့် အွန်းယူမှာ မျက်နှာလေးရှုံ့မဲ့သွားရသည်။
"အား..နာလိုက်တာကွာ...ငါ့ကို ကူတွဲပေးပါဦး.."
"ဟင်း..အွန်းယူရယ်..ခုနက ကတော့ နဲနဲပဲဆို.."
"ဟီး.bossရှေ့ဆိုတော့ အားနာတာပေါ့လို့..မင်းကလည်း..."
"နောက်တစ်ခါ ထပ်မဖြစ်နဲ့တော့ အွန်းယူ..ဒီအခေါက်က ငါသတိလက်လွတ်သွားခဲ့တာပါ..ငါ့ကြောင့်..."
