အပိုင်း ၃၉
"ဒိုင်း...ဒိုင်...ဒိုင်း....ဒိုင်း.."
လျင်မြန်သော jkက အနားတွင်ရှိနေသော အွန်းယူလက်ထဲမှ သေနတ်ကိုဆွဲယူပြီး အငိုက်မိနေတဲ့ ဂျွန်ဒိုဂျွန်းရဲ့ပါးစပ်ထဲသို့ ကျည်ဆံ၄ချက်တိတိကို ပစ်ခွင်းလိုက်လေသည်။ ဂျွန်ဒိုဂျွန်းရဲ့ အကာအကွယ်ယူထားသော ထယ်ယောင်းသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်းပြုတ်ကျသွားရာ ဂျောင်ဂုသည် လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ပွေ့ဖက်ထားလိုက်တော့သည်။ သေနတ်ကိုင်ထားသော ဂျောင်ဂု လက်များ အနဲငယ် တုန်လှုပ်နေသည်ကိုတော့ ယွန်းဂီကလွဲလို့ ဘယ်သူမှမမြင်ပေ။
ဂိုဏ်းရဲ့ လျို့ဝှက်တပ်သားဖြစ်သည်နှင့်အညီ သေနတ်၊ဓါး၊ လက်ရည်၊အကုန်ပြည့်၀နေသော ဂျောင်ဂု ခေါ် Steven jeon lan သည် အခု ပစ်မှတ်အတွက်တော့ အနဲငယ်တုန်လှုပ်နေမိမှာပင်...
"ယူဆွန်း!!..မြန်မြန်!! ထိုးဆေး..."
ယူဆွန်းကို အမြန်လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီး ဖြေဆေးကို ထိုးလိုက်ပေမဲ့ အချိန်နောက်ကျနေသလား..ထယ်ယောင်းကိုယ်လေးကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး မျက်နှာလေးကိုကြည့်မိလိုက်တော့ အရိုက်ခံရတဲ့မျက်နှာလေးက ဖူးရောင်နေပြီး ပန်းသွေးရောင်နှုတ်ခမ်းလေးက ဖြူလျော့နေပေသည်။ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းတွင် အနဲငယ်ကွဲနေပြီး..ကြိုးချည်ထားသောကြောင့် ကြိုးရာအလိုက် အညိုအမဲစွဲနေလေသည်။ လက်ဖျံတွင်..တစ်ခုခုဖြင့်ထိုးထားသော ဒဏ်ရာအနက်ကြီးတစ်ခုက အခုထိ သွေးတစ်စိမ့်စိမ့်ထွက်လျှက်သား..လက်သည်းခွံလေးတွေသည်လည်း ပဲ့နေပြန်ပြီ...
"က..လေး..ကလေး...လေး....."
တုန်ရီနေသောခေါ်သံကြောင့် ဘေးပတ်၀န်းကျင်မှာရှိနေတဲ့ မာဖီးယားလိုလူသားကတောင်အကုန်မျက်ရည်ဝဲကုန်ကြသည်။နှလုံးနေရာလေးကို တုန်ရီနေသော လက်ဖြင့် စမ်းလိုက်ရာ အလွန်နှေးကွေးနေလေသည်။ နေမကောင်းတဲ့ သူတစ်ယောက်၊အားနဲနေသော လူတစ်ယောက်ကို စိတ်ကြွဆေးထိုးထားပြီး ဘာမှ မဖြေရှင်းရတဲ့အတွက်..နှလုံးထိခိုက်တဲ့ဆေးပင်ဖြစ်သည်။ ဂျီမင်းအတွက်က ဖြေဆေးထိုးပြီးပေမဲ့ အားနည်းပြီး ဆေးတစ်ချို့နဲ့ပြန်လည်ကောင်းမွန်ပေမဲ့ ကလေးငယ်ကတော့...
