အပိုင်း 15
ဂျောင်ဂုလည်း ထယ်ယောင်းရဲ့ နူးညံ့တဲ့လက်လေးကိုဆွဲယူပြီး ဂျောင်ဂုတို့အိမ်ရှေ့နားတွင်ရပ်ထားသော နောက်ဆုံးပေါ် BMWကားအကောင်းစားပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့လေသည်။ ကားမောင်းသူနေရာက အွန်းယူနဲ့ သူ့ဘေးက ယူဆွန်းကလည်း နောက်က အခြေအနေကိုအကဲခတ်လျှက်သား..ဂျောင်ဂုသည် သူခေါ်ဆောင်ရာအတိုင်းလိုက်လာပေမဲ့ စိတ်နဲ့လူမကပ်တဲ့ ကလေးငယ်ကိုကြည့်ပြီး စိတ်ထဲ လူသတ်ချင်စိတ်တစ်ဖွားဖွား..ထယ်ယောင်းမျက်နှာမကောင်းလေ..တင်းတင်းဆုပ်ထားတဲ့ လက်သီးက သွေးမလျှောက်တော့လောက်အောင်ပင်.. သူ့တို့boss အကြောင်းသိတဲ့ ရှေ့က နှစ်ယောက်သားက ဘယ်ကိုမောင်းရမလဲ မသိတော့အောင်ပင်..ပြောလည်းပြောချင် ပြောလည်းမပြောရဲတဲ့ အွန်းယူက သနားစရာမျက်လုံးတွေနဲ့ ဘေးက ယူဆွန်းကိုကြည့်မိတော့ ..ယူဆွန်းလည်း တံတွေးမြိုချလျှက်..
"ဟို..boss..ဘယ်ကိုမောင်းရမလဲဗျ..စံအိမ်တွေထဲက အဆင်ပြေတဲ့နေရာပို့ပေးရမလား.."
ဂျောင်ဂုသည် အပိုစကားမပြောတော့ဘဲ သက်ပြင်းချလျှက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တော့သည်။ထိုအခါမှ အွန်းယူသည် ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် အွန်းယူကိုလက်မလေးထောင်ပြလိုက်လေတော့သည်။boss လို တော်ရုံ စိတ်မဆိုးတက်တဲ့ လူမျိုး၊စိတ်ဆိုး ဒေါသထွက်တာကို ပြခဲတဲ့လူမျိုးမို့၊ ဒေါသထွက်နေပုံထောက်ရင် boss အတွက် သခင်လေးက တော်တော်လေးကို ရှားပါးလူသားလေးပင်ဖြစ်ပေမည်။သခင်လေးပုံကိုသူလည်း ကြည့်မိတော့ ငိုထား၍ထင်၊ ငိုနေတဲ့ပုံလေးတောင်တော်တော်လေးချစ်ဖို့ကောင်းနေတော့ boss အသဲစွဲဖြစ်နေတာလည်းမဆန်းပါဘူးလေ ။သူလည်းအတွေးရပ်ပြီး အွန်းယူကိုခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်တော့ အထာသိနေတဲ့ အွန်းယူက ကားကိုညင်သာစွာမောင်းသွားလေတော့သည်။သူကော အွန်းယူကောက boss စုံစမ်းခိုင်းကတည်းက သခင်လေးအကြောင်းသိတဲ့သူတွေဖြစ်သဖြင့် သခင်လေးက်ို သူတို့ရဲ့ ညီလေး လို ၊ကလေးတစ်ယောက်လိုခင်တွယ် သနားနေခြင်းဖြစ်သည်။သခင်လေးက သူတို့ကိုမသိပေမဲ့ပေါ့....
"ကိုကို...."
"ဟင်..ပြောလေ ကောင်လေး.."
ဂျောင်ဂုလည်းကလေးငယ်က စကားစပြော၍ မြန်မြန်ပင်ပြန်၍ဖြေကြားလေသည်။
