အပိုင်း 28
ထယ်ယောင်းနဲ့ ဂျီမင်းလည်း ကျောင်းဆင်းချိန် ရောက်လာသောအခါ ရယ်မောရင်းအတူတူပြန်ထွက်လာကြသည်။ ကျောင်းရှေ့တွင် စောင့်နေပါသော ကိုကို့ကြောင့် ထယ်ယောင်းဖြေးဖြေးချင်းသာ သွားလိုက်သည်။
"ကိုကို..စောင့်နေတာကြာပြီလားဟင်.."
"မကြာသေးပါဘူးကလေးရယ်...ခြေထောက်သက်သာလား..နေကောင်းလား."
"ဟုတ်...ဟီး..."
"အင်း ဘာစားမလဲ..ဂျီမင်းကော ..လိုက်ခဲ့လေ.ကိုယ်လိုက်ပို့ပေးမယ်.."
"ဟုတ် အကိုဂျောင်ဂု.."
ထို့နောက် ကားလေးသည်တိတ်ဆိတ်သော စားသောက်ဆိုင် ရှိရာသို့ မောင်းနှင်လာခဲ့တော့သည်။
............................
ဂျီမင်းသည် ထယ်ယောင်းတို့နဲ့ ကျောင်းကအပြန် မုန့်ဆိုင်သို့၀င်လာပြီးနောက် အကိုဂျောင်ဂုက အိမ်လိုက်ပို့ပေးသဖြင့် သူလည်း အိမ်ကို ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။အိမ်ထဲသို့ရောက်ရောက်ချင်း စကားသံများကြားရသောကြောင့် သူလည်း ဧည့်ခန်းထဲကို ခေါင်းလေးစောင်းပြီး ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ကျောကမြင်ရတဲ့ သူကို မြင်ဖူးသလိုရှိပေမဲ့ သူလည်း စကားပြောနေတဲ့ ဧည့်ခန်းထဲကိုပဲ ၀င်လာလိုက်သည်။
"ဖေဖေ သားပြန်လာပြီ.."
ဂျီမင်းလည်း ဖေဖေ့ကို ပြောရင်း ၀င်လိုက်လိုက်ပြီးနောက် အရှေ့က လူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်လံုးလေးပြူးသွားပြီး အံ့ဩသွားရသည်။ဒါ ဟိုလူကြီးပဲ...
"အင်း...သား ဒါဖေဖေရဲ့အလုပ်က သူဌေးလေ..ဒီဘက်ကို ကိစ္စရှိလို့လာရင်း ၀င်လာတာ..သူဌေးဒါကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ သားလေးပါ..အခုမှ 18နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်.."
"အင်း..ကျုပ်သိပါတယ်..ကဲ..ဒါဆိုလည်း ပြန်လိုက်ပါဦးမယ်..ချာတိတ်ရဲ့ သူငယ်ချင်းအကြောင်းလေးလဲ ပြောချင်လို့ အပြင်ခဏလိုက်ခဲ့ပါလား.."
"ဟင်..ထယ်ထယ်လား..ဘာဖြစ်လို့လဲ.."
"ကျုပ်ခဏ ခေါ်သွားလို့ရမလား..."
ဂျီမင်းအဖေက ေကြာင်တောင်တောင်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်မှ ဂျီမင်းလက်ကို ဆွဲခေါ်သွားပြီး အပြင်မှာ ရပ်ထားသော ကားပေါ်သို့ တင်ဆောင်လာခဲ့တော့သည်။
