အပိုင်း ၂၅
ထယ်ယောင်း သတိမေ့တာအပါအ၀င် ဆေးရုံ ရောက်နေတာ ၁၀ရက်ပင် ကျော်နေလေသည်။ ဂျီမင်းကတော့ ကျောင်းစာတွေကူးပေးမယ်ပြောတယ်။ ကိုကိုကတော့နေ့တိုင်းသူ့အနားမှာပဲနေသည်။သူ့ခြေထောက်တွေက ပြန်တော့မကောင်းသေးပေ။ ဆရာ၀န်တွေကတော့ ကောင်းဖို့အချိန် အနဲငယ်ယူရမည်ပြောပါသည်။ သူအဆင်ပြေပါသည်။နို့မို့ဆို ကိုကိုသာ ဖြစ်ရင် သူဒီထက်မက ရင်ကွဲရမှာ..ကိုကိုနဲ့ချစ်သူဖြစ်နေတာလည်း သူ့အတွက် အိမ်မက်လိုပင်..ကိုကို့မွေးနေ့မို့ သူလည်း ဟန်တောင်မဆောင်နိုင်စွာ ချက်ချင်းအဖြေပေးလိုက်တာ..ကိုကိုများတစ်မျိုးထင်လေမလား..ကိုကိုချစ်တာ သူခံစားမိပါသည်။ကိုကို့ကို ယုံတယ်။
ဖေဖေ့ကိုလည်းသတိရတယ်..ကိုကိုက သူအခုနိုးလာကတည်းက မတွေ့ရသေးပါ..ပုံမှန်ဆို ကိုကိုကို အမြဲမြင်နေကြမို့ သူ့ကြောင့်များ အလုပ်ပိုနေမလား စိုးရိမ်မိသွားပြန်ကော...သူလည်း နိုးလာကတည်းက တောင်တွေးမြောက်တွေးမို့..မျက်နှာသစ်ရန် စဉ်းစားမိတော့သည်။ကိုကိုမလာသေးရင်လည်း သူကိုယ်တိုင်ပဲ လုပ်လိုက်တော့မည်။ ကိုကိုက သူ့အတွက်အရမ်းပင်ပန်းနေတာမို့ သူက အလိုက်သိရပေမည်။
ထယ်ယောင်းသည် မျက်နှာ သစ်ရန်အတွက် ထလိုက်ရင်း ဘေးမှာ ရှိနေတဲ့ ဝှီးချဲလေးကို ဆွဲယူလိုက်ကာခြေထောက်ကို ဖြေးဖြေးချင်းချလိုက်သည် ။တော်သေးတာက တစ်ချောင်းက ကောင်းသေးလို့ ။ကျောကုန်းက ဒဏ်ရာကလည်း ကောင်းသလောက်ရှိနေပြီ။ ဦးခေါင်းက ခွဲစိတ်ထားတာမို့ ခေါင်းနောက်က ဆံပင်တွေကတော့မရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ခေါင်းစွပ်အဝါလေး စွပ်ထားသော ကောင်လေးသည် အောက်ကို ဖြေးဖြေးချင်းဆင်းနေသည်မှာ ချစ်ဖို့ကောင်းပြီး တစ်ပြိုင်နက်လည်း သနားဖို့ ကောင်းသည်။
ထယ်ယောင်းတစ်ဖြေးဖြေးချင်းဆင်းလာပြီး ဝှီးချဲပေါ်ရောက်တော့မှ သက်ပြင်းချနိုင်သည်။
"မောလိုက်တာ...ဟူး.."
သူတစ်ဖြည်းဖြည်းချင်း သန့်စင်ခန်းရှိရာသို့ တွန်း၍သွားလိုက်ပြီး မျက်နှာ သန့်စင်ပြီး အပြင်သို့ ပြင်ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။အပြင်ရောက်တော့ ကိုကိုက အထုတ်များကိုဆွဲပြီး သူရှိရာသို့ အပြေးရောက်ရှိ လာခဲ့သည်။
