အပိုင်း17
ဂျောင်ဂုတို့ ၄ ယောက်သည် ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီးသောအခါ ဂျောင်ဂုပိုင်ဆိုင်သော ကြီးမားလှပြီး ခေတ်မှီလှပတဲ့ကုန်တိုက်ထဲသို့၀င်သွားလေသည်။ယူဆွန်းနဲ့ အွန်းယူက အနောက်မှ ပါလာသော ဘော်ဒီဂတ် ကားများကို လုပ်ဆောင်ရမည့် အမိန့်များ ပေးနေလေသည်။ သူတို့လည်း bossနဲ့ သူတို့၏ ဆရာနောက်မှ ခပ်ခွာခွာအနေအထားမှလိုက်၍ စောက်ရှောက်လေတော့သည်။
"ထယ်ထယ် ဒါကြီးက အကြီးကြီးပဲနော်.. ငါအခုမှမြင်ဖူးတာ အရမ်းလှပြီး အေးစိမ့်နေရောပဲ"
"အင်း..ဟုတ်တယ်နော်..ဒါကိုဆောက်တဲ့သူက အရမ်း တော်တဲ့သူပဲဖြစ်ရမယ်..ဒါမျိုးအကြီးကြီး ဒီလိုနေရာမှာလာဆောက်လို့လေ..ဟီး"
"အင်းး.."
ဂျောင်ဂုနဲ့ ယွန်းဂီလည်း ကလေးငယ်တို့ရဲ့ စကားသံလေးများကို နားထောင်ပြီး နူးညံ့မှု့အပြည့်နဲ့မျက်၀န်းလေးများက သက်ဆိုင်သူဆီများကို ရောက်ရှိလျှက်သား...
"ထယ်ထယ် ..ငါဗိုက်နာလာလို့ လိုက်ခဲ့ပေးပါလား..ဒီနေရာက ငါမသိလို့.."
"ဟင်..အင်း လိုက်ခဲ့ပေးမယ်.ကိုကိုတို့ကိုခွင့်တောင်းလိုက်မယ်လေနော်.."
ထယ်ယောင်းလည်း ဂျီမင်းကြောင့် ဂျောင်ဂုဆီသွား၍ အကူညီလှမ်း၍ တောင်းလိုက်သည်။
"ကိုကို..သားတို့ သန့်စင်ခန်းခဏ သွားပါရစေနော်.."
"အင်း..သွားလေ..ကိုယ်တို့ လိုက်ပို့ပေးမယ်.."
"ဟုတ်.."
ထယ်ယောင်းနဲ့ ဂျီမင်းလည်း ဂျောင်ဂုတို့နောက်ကို လိုက်သွားကြသည်။သန့်စင်ခန်းထဲ ၀င်သွားပြီး အပြင်ကို ပြန်ထွက်လာကြသောအခါ သူတို့အတွက် ထိုနေရာသည် အံ့ဩစရာကောင်း၍ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှပါသည်။ထိုနေရာကို မရောက်ဖူး၍ ချစ်ဖို့ကောင်းသော ကောင်လေးနှစ်ယောက်သည် ဂျောင်ဂုတို့ အနောက်ကနေ ဟိုငေးဒီငေးဖြင့် ခေါင်းတစ်ပတ်လည်နေတော့သည်။
ထိုစဉ် ဂျီမင်းသည် လျှောက်ကြည့်နေရင်း အရှေ့ကလူတစ်ယောက်ကို မမြင်ဘဲ ၀င်တိုက်မိသွားလေသည်။
