အပိုင်း ၂၀
ထယ်ယောင်းတို့ ကားနဲ့ ကျောင်းကိုထွက်လာခဲ့ကြတယ်။ကိုကိုဆီရောက်မှ သူသိခဲ့ရတာက ကိုကို့မှာ ကားတွေအများကြီးပဲဆိုတာ..အခုလည်း ကားအကောင်းစားထဲမှာ ကျွန်တော်ရယ်၊ကိုကိုရယ်သာ ကားမောင်းသူက အကိုယူဆွန်း။အနောက်မှာကပ်ပါလာတဲ့ ကားသုံးစီးကလည်း အကြီးကြီးနဲ့ အရမ်းလှတာပဲ ..အင်းလေ..ကိုကိုတို့က ဘယ်လိုလူမျိုးမို့လို့လဲ... သူကသာ မတန်မရာမှန်းနေတာ..
"လုပ်ပြီကွာ..အတွေးလွန်နေပြန်ပါပြီ...ကိုယ်ပြောတာမကြားပြန်ဘူး.."
"ဟီး..ကိုကိုစိတ်မဆိုးပါနဲ့နော်..သားက ကျောင်းတက်ရမှာမို့လို့ ရင်တုန်နေတာပါ..ဂျီမင်းနဲ့လည်းတွေ့ချင်နေပြီရယ်..ကိုကို.."
"ဟုတ်ပါပြီ..ကိုယ် မှာတာတွေမမေ့နဲ့ဦးနော် ကျောင်းမှာဂျီမင်းပဲပေါင်းရမယ်..ကျန်တဲ့သူတွေကို ဝေးဝေးရှောင်နော် "
"ဟုတ်ကဲ့..."
ရွှေအိုရောင် ဆံပင်ကောင်ကောက် အိအိလေးကို လက်ဖြင့် ထိုးဖွရင်း လိမ္မာသော ကောင်လေးကြောင့်သူပြုံးလိုက်မိသည်။
"ညနေ ကိုယ်လာကြိုမယ်နော်..စောင့်နေပေး..တစ်ခုခုဆို ကိုယ့်ကိုအချိန်မရွေးဖုန်းဆက်..ကိုယ်ပေးတဲ့မုန့်ဖိုးတွေလည်းသုံး.."
"ဟုတ်ကိုကို..ဖြေးဖြေးလာပါနော် သားစောင့်နေပါ့မယ်...ကားကိုအမြန်ကြီးမမောင်းနဲ့ကိုကို"
"ဟုတ်ပါပြီဗျာ..."
ဒီကလေးအကြောင်းသိလို့ လိုက်ပြောနေရခြင်းပေ။ကလေးငယ်စိတ်ထဲ သူ့ကို လိုက်ချုပ်ချယ်တယ်လို့များထင်သွားသလား။ကိုယ်မင်းလေးကိုစိတ်ပူတယ်၊မင်းလေးကို တစ်ခြားသူ ပိုင်ဆိုင်မှာ ကိုယ်သိပ်ကြောက်တယ်..မင်းလေးနဲ့ အတူနေပြီးနောက် ကိုယ်မင်းလေးနဲ့ မခွဲနိုင်ဘူး၊ကိုယ့်မျက်စိရှေ့မှာ ရှိနေမှ ကိုယ် စိတ်ချနိုင်မှာအချစ်ရဲ့....
"ကိုကို..ကျောင်းရောက်ပြီလေ...သားသွားတော့မယ် ဖြေးဖြေးပဲမောင်းလာနော်..."
"ဟုတ်ပြီ ..ကိုယ်သွားပြီ..မှတ်ထားနော် တစ်ခုခုဆို ကိုယ့်ကိုဆက်သွယ်.."
