အပိုင်း ၄၃
ထယ်ယောင်းတို့ ဆေးတက္ကသိုလ် ဘွဲ့ယူမည့်နေ့ ......
ကိုရီးယားနိုင်ငံ ဆိုးလ်မြို့ရှိ ဆေးတက္ကသိုလ်၀င်းကြီးထဲတွင်..အရောင်အသွေးစုံလင်လှသော ဆရာ၀န်ပေါက်စလေးများတစ်ဖြစ်လဲ ဆေးကျောင်းသား/သူများသည် နောင်အနာဂါတ်အတွက် အသီးအပွင့်များပင်ဖြစ်ပေတော့မည်။
ထယ်ယောင်းနဲ့ ဂျီမင်းရဲ့ Ward သည် မတူညီကြပါ။ ထယ်ယောင်းက သားဖွားမီးယပ်ကို အထူးပြုယူ၍ ဂျီမင်းက အစာအိမ်နဲ့အူလမ်းကြောင်းကိုအဓိကထားယူကြသည်။ သို့ပေမဲ့သူတို့ရည်ရွယ်ချက်ကတစ်ခုတည်းပေ။ ဒါကတော့ မရှိတဲ့သူတွေကို တစ်ပြားမှ မပေးရဘဲ ကုသိုလ်ဖြစ်ဆေးခန်းလေးဖွင့်ချင်ကြတာပဲဖြစ်သည်။
မနက်၈နာရီကျော်ကတည်းက အခမ်းအနားပွဲကိုရောက်နေတာက သူတို့နှစ်ယောက်အပြင် သူတို့ရဲ့ချစ်လင်ကြီးပါ ရောက်ရှိကြလေတော့သည်။ထယ်ယောင်းနဲ့ဂျီမင်းအပေါ် လိုက်ကြည့် နေသောမျက်လုံးများကို စွန်ရဲတစ်ကောင်လို ပြန်ကြည့်နေကြသည်မှာ ပွဲစကတည်းကပင်ဖြစ်သည်။ အခမ်းအနားစသည်နှင့်အခမ်းအနားမှူးကဖွင့်လှစ်ခဲ့ပြီး သက်ဆိုင်ရာ အသီးသီးကမိန့်ခွန်းပြောကြားကြလေသည်။ထိုသူတို့သည် ဂျောင်ဂုတို့လာမှန်းသိ၍ အစကတည်းက မိန့်ခွန်းပြောဖို့ ပြောကြသော်လည်း ဂျောင်ဂုကော ယွန်းဂီပါ လက်မခံကြချေ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူတို့ဒီပွဲကိုတက်တာ နိုင်ငံတကာရဲ့သူဌေးအနေနဲ့မဟုတ်ဘဲ သူတို့ရဲ့ ခင်ပွန်းသည်တွေအတွက်ကြောင့်ပင်ဖြစ်ပေသည်။
"အမှတ်စဉ်..(..)ကင်မ်ထယ်ယောင်း စင်မြင့်ပေါ်တက်ခဲ့ပေးပါ.."
ထယ်ယောင်းအသံကြားတာနဲ့ ဂျောင်ဂုသည် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး လက်ထဲက ဖုန်းကင်မရာလေးနဲ့ မှတ်တမ်းယူနေလေတော့သည်။ ဘွဲ့၀တ်စုံလေးနဲ့ ဝါ၀င်းသောအသားအရေ ဖြူစင်နုနယ်နေသော မျက်နှာလေးက ပကတိသန့်ရှင်းနေပေသည်။ ဂျောင်ဂု မျက်၀န်းထဲ မျက်ရည်များစို့တက်ခဲ့ရသည်။ မိဘမရှိတော့ပေမဲ့ သူရဲ့မျက်နှာနဲ့ဒီကောင်လေးဘယ်လောက်ပျော်နေလဲဆိုတာသူအသိပေ။
ထယ်ယောင်းနဲ့ဂျီမင်းဘွဲယူပြီးတာနဲ့ အတူပါလာကြသော ယူဆွန်း၊အွန်းယူနဲ့ပါ အတူတူဓါတ်ပုံရိုက်ကြလေတော့သည်။ ဂျောင်ဂုက ထယ်ယောင်းကိုချီနေသော ပုံလေး၊ ဂျောင်ဂုနဲ့ထယ်ယောင်းအပြန်အလှန်ပြုံးရယ်နေသော ပုံလေးများဖြင့်..ဖုန်းကင်မရာထဲတွင်နေရာယူထားကြလေတော့သည်။
