obsession

- 20 - jealousy

Aangekomen bij zijn deur voel ik mijn hart sneller kloppen. Dit is nou het effect van Minhyun op me. Ik word er gelijk nerveus van.

Ik druk op de bel en vol ongeduld sta ik te wachten. Ik wacht een aantal seconden en besluit weer om de bel in te drukken.

Geen reactie.

Ik loop naar de ramen van zijn woonkamer toe en begin enthousiast te kloppen.

Kom op. Kom nou.

Ik klop nog een aantal keer hard op het raam totdat ik het opgeef. Ik zucht. Hij zou vast niet thuis zijn.

Maar ik wil het nog niet opgeven, dus ik besluit om zijn naam eruit te schreeuwen. "Minhyuuuuuun!" roep ik zo hard dat ik een piep in één van mijn oren begin te krijgen.

Met een neerslachtige blik bestudeer ik de ramen op de tweede verdieping. Maar, ik kan nog steeds geen glimp van Mihyun zien doordat de gordijnen gesloten zijn. Ik zet een paar stappen naar achter, hopend dat Minhyun plotseling de deur gaat openen en ik in zijn armen kan springen.

Ik besluit om het op te geven. Ik loop naar Noah toe die in de verte tegen zijn pikzwarte auto zit te leunen. Hij zwaait naar me. Ik doe hetzelfde terug. Ik sprint naar Noah toe omdat ik gauw in z'n warme auto wil zitten.

"Wow, wat is er? Waarom ren je?"
"Oh, niks. Ik wil gewoon in je warme auto zitten." zeg ik buitenadem. Noah glimlacht en doet de deur voor mij open. Ik stap vlug in. "Hij heeft de deur niet geopend he."

Ik laat mijn blik verdrietig neervallen. "Dat dacht ik al." sneert hij. Ik kijk hem spottend aan. "Zo is hij niet! Hij is gewoon niet thuis. Rijd maar gauw naar huis." De blik van Noah toont ongeloof aan. We stappen de auto in. Ik neem een comfortabele houding in zijn heerlijke stoel.

Noah kent hem helemaal niet. Minhyun is smoorverliefd op mij. Het werd hem gewoon te veel toen ik meegenomen werd door Noah en nu in zijn huis verblijf. Maar ik beloof het je Minhyun, ik zal weer langskomen. Ik ga jou nooit opgeven. Ik heb een jaar lang een crush op je gehad, en kijk nou wat we tot nu toe allemaal hebben gedaan. We hebben zelfs paar keer seks gehad.. Mhmm. Ik verlang weer naar zijn grote handen rond mijn heupen. Hoe hij mij stevig vastpakt terwijl ik hem rijd. Of wanneer ik diep wordt genomen van achter, en mij harder stoot als ik een jammerend gezicht trek.
Ik schud hevig met mijn hoofd. Soyeon! Ik word vuurrood van mijn eigen gedachtes. Ik hoop maar niet dat Noah het opmerkt.

Langzaam kijk ik op, maar zie dat hij volledig gefocust is op de weg. Noah merkt mijn blik op en geeft plotseling een grote hoeveelheid gas, waardoor ik tegen de stoel blijf plakken. "Noah, stooooop" gil ik er uit. Ik grijp stevig mijn gordels vast en mijn hartslag begint tekeer te gaan. Noah grinnikt en richt zijn ogen weer op de weg.

Wat een eigenwijze jongen kan dit toch zijn. Gelukkig luistert hij nog goed naar me.

Ik ben thuis aangekomen en laat een diepe zucht. Ik hang mijn nieuwe jas op en neem direct de trap. Ik plof neer op bed en druk mijn kussen tegen mijn lijf aan. Ik neem een foetushouding terwijl ik de kussen stevig vasthoud. Noah komt voorzichtig mijn kamer binnen en merkt mijn verdriet op.

Ik kijk hem sip aan. Ik vraag aan hem of hij mij morgen weer naar zijn huis wil brengen. Noah laat een geïrriteerde zucht. "Alweer? Denk je nou echt dat hij de deur voor je gaat openen? Die jongen negeert je al een week." zegt hij nuchter terwijl hij op de grond neerploft.

Ik maak woest oogcontact met Noah. "Hij is gewoon niet thuis! En misschien is zijn telefoon leeg! We hebben een relatie, dus hij kan mij niet zomaar in de steek laten!"

"Heeft hij jou gevraagd om jouw vriendin te zijn dan?" Ik verbreek de oogcontact. "N-nee, maar zijn daden zijn al genoeg om te laten zien dat hij veel van mij houdt. Je bent nog jong, je gaat het niet begrijpen."

Noah trekt zijn wenkbrauwen omhoog. "Ik wil niet gemeen zijn, maar ik denkt dat ik meer levenservaring heb. Je zit al jaren in mijn klas, en ik heb jou nooit zien communiceren met iemand. Je bent zo'n stille persoon."

Oh, dat heeft hij dus altijd opgemerkt.
"D-dat komt omdat ik er geen behoefte aan heb. Ik heb geen behoefte om met andere mensen te praten, alleen maar met Minhyun."

Het valt me op dat Noah een geïrriteerd blik krijgt telkens als ik Minhyun's naam opnoem. Wat raar. Misschien is hij jaloers dat een vrouw nooit zo'n grote liefde voor hem heeft gehad. "Zullen we het nu alsjeblieft over wat anders hebben dan Minhyun?"

Ik knik. "Ja, alleen als je mij morgen weer meeneemt naar zijn huis!" "Ja, ja, ja, is goed." moppert Noah.

Ik geef Noah een kleine glimlach. Hij glimlacht terug.

"Voelde je je nooit alleen eigenlijk, dat je nooit iemand had om mee te praten?" Noah kijkt diep in mijn ogen aan. "N-nou nee.. omdat ik Minhyun had." stotter ik.
"Hoelang ken je hem al als ik vragen mag?"
"Ik ken hem al een jaar, maar ik heb pas de laatste weken echt contact met hem."

Noah's mond vormt een rond. "Heb je dan nooit echt vrienden of vriendinnen gehad buiten hem?"

Ik verander mijn positie en ga zitten op het bed met opgetrokken knieën. "N-nee. Ik was altijd alleen, ik kan me niet herinneren dat ik een vriendin had. Ik had wel tijdelijk een vriendschap met iemand, maar dat is 10 jaar terug. Maar zoals ik al zei, ik heb nu Minhyun, en dat is genoeg."

Noah staat verbijsterd op. Ik denk dat hij geschrokken is van mijn obsessie met Minhyun. Maar ja, niemand is ook zo aardig geweest als Minhyun. "Goed, morgen breng ik je naar zijn huis, Soyeon." belooft Minhyun mij teleurgesteld.

Mijn ogen beginnen te glinsteren. "Dankjewel!" zeg ik gelukkig.

Noah geeft me een knipoog terwijl hij mijn kamer uitloopt.

Ik knipper een aantal keren met mijn ogen. Ik pers mijn lippen op elkaar om mijn glimlach te onderdrukken.