obsession

- 5 - His house

Dat was wel de laatste geur dat ik nu wilde ruiken, want het was de geur van mijn moeder.

Langzaam kijk ik op.

Mijn moeder is ongeveer een kop kleiner dan ik. Haar lichtbruine haren komen net onder haar schouders. Ze heeft grote en ronde hazelkleurige ogen. Haar lippen zijn dunner dan die van mij. Haar huid is getinter terwijl ik een ziekachtige bleke huid heb. Ik lijk totaal niet op haar. Ik gok dat ik meer op mijn vader lijk, ookal heb ik hem nooit gezien. Mijn moeder heeft verteld dat hij ons verlaten had toen ik nog maar drie jaar oud was.

'Waarom ben jij zo laat?' vraagt ze fronsend.

Ik durf nergens anders te kijken dan naar de grond. 'I-i-k eh.. uhm..' stamel ik. 'Is dat een nieuwe taal van je ofzo? Ik vraag waarom je zo laat bent!'

"Sorry." zeg ik. Ik zal voor de rest van mijn leven een paniekerig gevoel over houden als ze tegen me praat.

Mijn moeder was een lieve vrouw toen mijn vader nog bij ons woonde. Maar alles veranderde toen hij ons verliet. Ik zag mijn moeder langzamerhand veranderen in mijn vader's kopie. Ze begon mijn vader's gewoontes over te nemen. Ze begon verslaafd te raken aan alcohol als een vorm van coping. In het begin van haar verslaving was ze nog net als een moeder, ze zorgde voor me, gaf mij aandacht en kookte drie maaltijden op een dag. Maar, toen de alcoholflessen zich begonnen te verzamelen in het huis begon haar karakter op hol te slagen. Ondertussen werd ik ouder en begon ik steeds meer op mijn vader te lijken, of nou ja, ik werd letterlijk mijn vader's kopie. Ik had zijn bruine amandelvormige ogen, espressogekleurde haren, rechte neus, ronde gezichtsvorm en volle lippen. Dit viel door de jaren heen mijn moeder op, en ze begon hierdoor gefrustreerd te worden. Haar frustratie toonde zij eerst door wrede woorden tegen mij te zeggen: 'Je bent nutteloos.' 'Ik heb spijt dat ik jou op de wereld heb gebracht' 'Ik ben niet je moeder.'

Mijn moeder merkte een tijd later dat dit niet hielp om haar frustratie kwijt te raken. Ze moest wat anders bedenken, iets wat wreder is. Ze besloot mij te slaan na elke kleine fout die ik maakte. Het begon eerst met een klap die ik in mijn gezicht kreeg. Daarna werd het een schop tegen mijn been of een ram op mijn hoofd door m'n hoofd tegen de muur te slaan. Al op een jonge leeftijd werd ik verplicht om volwassen te zijn. Ik mocht niet huilen van mijn moeder als ze me sloeg, want dan werd ze nog bozer. Ik moest een manier bedenken om mijn blauwe plekken te verbergen. Ik kocht voor mijzelf twee coltruien met lange mouwen. Als er een scheur of gaatje in deze trui kwam, moest ik deze dichtnaaien. Mijn moeder was namelijk gestopt met werken nadat mijn vader ons verliet, en we moesten overleven met het laatste beetje geld die we nog hadden.

Tot slot moest ik op 7 jarige leeftijd beginnen om voor mijn moeder te zorgen door het huis te onderhouden en boodschappen te doen. Daarnaast moest ik een manier vinden om door de jonge jaren heen voor mijzelf te zorgen, want ik had geen moeder meer. Ik leerde zelf om te koken, mijn haren te vlechten, en mijn benen te scheren. Ik had niemand om mee te lachen, te praten en mijn hart te luchten. Op school werd ik gepest en met familie had ik geen contact meer. De enige persoon die ik in mijn leven had, was ik kwijtgeraakt nadat mijn vader ons had verlaten.

Toen ik eenmaal 13 was, was ik verplicht om te werken. Ik werkte elke dag, direct na school tot 23:00 s'avonds. Ons geld begon op te raken. Als mijn moeder geen volle alcoholflessen thuis had, kreeg zij extreme woede aanvallen die ze op mij gooide waardoor mijn lichaam bont en blauw werd. Om mijzelf hierin te beschermen ging ik geld verdienen om mijn moeder's behoeften te kunnen vervullen. Ik had geen tijd meer voor vriendinnen en voor school. Ik was drie keer blijven zitten op het VWO. Ooit had ik de droom om dierenarts te worden, maar naarmate ik ouder werd, verloor ik mijn wil om te leven. Totdat ik Minhyun leerde kennen toen ik net 20 was geworden. Er ging weer een fonkel in mijn lichaam branden. Ik had weer een reden om in leven te blijven.