နက်စွေးနေသောအပျော့သားဂျင်းဘောင်းဘီဟာ ခန္ဓာကိုယ်မှာအပိုအလိုမရှိကွက်တိ၊ ဖြူဥနေသည့်လည်ပိတ်ဆွယ်တာဟာ အိစက်နေခဲ့ပြီး ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့တင်ဈေးကြီးမည့် ဒီဇိုင်းဖြစ်လေသည်...။
“ဒါလေးသောက်လိုက်ဦး...”
ကော်ဖီတစ်ခွက်သောက်ပြီး ရေချိုးလိုက်တာကြောင့်ခေါင်းမှာ အတော်ပင်ကြည်လင်နေပြီဖြစ်သော်လည်း သူကမ်းပေးလာသည့် အမူးပြေဆေးရည်ကို ယူသောက်လိုက်သည်...။
ခေါင်းအစခြေအဆုံးလူတစ်ကိုယ်လုံးကို စေ့စေ့စပ်စပ်ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်ခြင်းမှာ ကျေနပ်ခြင်းတို့ ပါဝင်နေခဲ့သည်...။
“ဟိုတယ်ခရှင်းပေးခဲ့ရမလား...”
“ကိုယ်ရှင်းပြီးပါပြီ...”
“အင်း...”
“အင်္ကျီက ဒီလောက်ကြီးမကောင်းလဲရပါတယ် ခဏနေ မင်းACထဲကို ငွေလွှဲလိုက်မယ်...”
“ဒီတိုင်း မင်းရုံးကိုတန်းသွားချင်ရင်လဲ အဆင်ပြေအောင် တမင်ရွေးပေးထားပါ...”
တစ်ခုခုပြောရန်ကြံလိုက်စဉ်မှာ တံခါးခေါက်သံကြားတော့ သူကသွားဖွင့်ပေးလေသည်...။
ဆိုဖာပေါ်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ထုပ်ပိုးထားသည့်အစားအသောက်တွေကို ဖြေချနေသည့် လက်တို့ကလည်းမြန်ဆန်သည်...။ ခဏအတွင်းမှာ စားပွဲပေါ်ရောက်လာသည့် အစားအသောက်တွေကို လိုက်ကြည့်နေရင်း ညကတည်းက ဘာမှသေချာမစားရသေးတာကြောင့်ရော၊အန်ထားခဲ့တာကြောင့်ရော ဆာနေသည့်ဗိုက်ကအသံထွက်လာခဲ့သည်...။
“ဗိုက်ဆာနေတယ်မဟုတ်လား...”
အသာခေါင်းညိတ်လိုက်တော့ ရှကျစ်ကွမ်းကပြုံးလေသည်...။
“နေ့လည်တောင်ရောက်တော့မှာဆိုတော့ ဗိုက်ဝတာတွေပဲမှာလိုက်တာ အဆင်ပြေရဲ့လား...”
“ပြေပါတယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”
ဝက်နံရိုးပေါင်းမှအသားကို တူဖြင့်နွှင်နေသော သူ့လက်၏လှုပ်ရှားမှုမှာ ရပ်တန့်သွားတာကြောင့် အသာမော့ကြည့်လိုက်မိသည်...။
ဝမ်းနည်းရိပ်သမ်းနေသည့် မျက်လုံးတွေကို အသာငေးကြည့်မိသွားရပြီး...
