ဒုတိယအကြိမ် တည်ဆောက်ခဲ့ကြသော ဆက်ဆံရေးတစ်ခုဟာ ရာနှုန်းပြည့် အဆင်ချောနေတာမျိုးတော့ မဖြစ်နိုင်တာသေချာသည်...။
ယခုကဲ့သို့ အီစီကလီအနေအထားလေးကပင် ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ကောင်းနေခဲ့၏...။
နှစ်နှစ်ယောက်သားအတွက် ကင်းကွာခဲ့ကြသည့် အချိန်ကာလအပိုင်းအခြားဟာ တခြားတစ်ယောက်ကို ရွေးချယ်ရန် အချိန်လုံလောက်စွာရှိခဲ့သော်လည်း ရှကျစ်ကွမ်း၏ နှလုံးသားကတော့ တစ်ယောက်ယောက်ကိုစောင့်နေခဲ့သလို အရှုပ်အရှင်းကင်းခဲ့သည်...။
ဟွမ်ကျွင့်ကျယ် အတွက်တော့ အချစ်ဟာ လှည့်ဖျားတတ်သည့် ကြောက်စရာ ခံစားချက်တစ်ခုသာဖြစ်ခဲ့၏...။
ထို့ကြောင့် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမှ ခေါင်းထဲမရောက်နိုင်ခဲ့ပေ...။
ထို့အပြင် နှလုံးသားထဲမှာရှိနေပြီးသား ရှကျစ်ကွမ်း၏ ဖြစ်တည်မှုကို ပယ်ဖျတ်နိုင်ရန် အချိန်နှင့်အမျှကြိုးစားခဲ့ရပြီး အရာမထင်ခဲ့ပေ...။
သူရှိရာမြေသို့ခြေချလိုက်သည်နှင့် လွမ်းဆွတ်တမ်းတရသော စိတ်အစဉ်က သူ့တစ်ယောက်ထံ၌သာ...။
ဝမ်းနည်းနာကျင်ခဲ့ရသည့်နေ့ရက်တွေတိုင်း အနားမှာရှိစေချင်ခဲ့သူဟာလည်း သူသာဖြစ်လေသည်...။
အရာရာပြီးပြည့်စုံသည်ဟု ထင်ရသည့်ဘဝတစ်ခုအတွက် လိုအပ်နေခဲ့သော ကွက်လပ်တစ်ခုဟာ ရှကျစ်ကွမ်း၏ အမည်နာမဖြစ်ခဲ့လေသည်...။
-----------------------------
“လင်းဟယ်...အန်တီ...”
ခွဲစိတ်ခန်း၏ရှေ့မှာခေါင်းငိုက်စိုက်ချကာ ထိုင်နေသော လင်းဟယ်ကမော့ကြည့်လာသည်...။
“စိတ်အေးအေးထား အဆင်ပြေသွားမှာပါ...”
ထိုစကားကိုပြောနေခဲ့သော လင်းဟယ်ဆီမှာလည် လုံလောက်သည့် ယုံကြည်မှုတို့ရှိဟန်မတူ...။
ရှမာမားကတော့ မျက်ရည်စိုနေသည့် မျက်ဝန်းအစုံဖြင့်မော့ကြည့်လာခဲ့လေသည်...။
“ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ...”
“ဆိုင်ရှေ့မှာပဲ ကလေးတစ်ယောက်ကိုကယ်ရင်းနဲ့ဖြစ်သွားတာ နည်းနည်းတော့ ပြင်းထန်တယ်ထင်တယ်...”
