Bonus Chapter~~~~
-----------------------------
"ရှောင်ဟွမ် အလုပ်များနေတာလား..."
"အင်း နည်းနည်း..."
စကားပြန်လိုက်သော်လည်း မော့မကြည့်မိပေ...။
ဆေးရုံမှဆင်းလာခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း လုံလောက်စွာအနားယူရမည်ဖြစ်သောကြောင့် နှစ်ယောက်သားဟာ ကွန်ဒိုမှာပဲ အတူရှိနေကြတာဖြစ်သည်...။
"ကိုယ်ခဏအိပ်ဦးမယ်..."
မနက်ဆယ်နာရီမှအိပ်ရာကနိုးလာပြီး ညနေ၂နာရီမှာပြောလာတာကြောင့် အသာမော့ကြည့်လိုက်မိသည်...။
အချိန်ကြာမြင့်စွာ အိပ်နေတတ်သော သူက လူကောင်းတစ်ယောက်မဖြစ်သေးကြောင်း ပြသနေခဲ့သည်...။
"ဆေးတွေကြောင့်ထင်တယ်..."
နဖူးကိုလက်ညှိုးဖြင့်ကုပ်ခြစ်ကာ နေရခက်နေဟန်ဖြင့်ပြောလာသည်...။
"ဟုတ်တယ် မင်းဦးနှောက်ကို အနားပေးရမှာတဲ့လေ..."
"ကိုယ်..."
"အင်း..."
"ကိုယ့်အနားမှာလာနေပေးလို့ မရဘူးလား..."
ခပ်စင်းစင်းမျက်တောင်တွေဖြင့် မျက်ဝန်းတွေဟာ လိုက်လျောပေးရန်အသံတိတ်တောင်းဆိုနေပြန်သည်...။
သတိပြန်ရလာကတည်းက ရှကျစ်ကွမ်း၏ လူကပ်သည့်စကေးဟာ လွန်စွာမြင့်မားလာခဲ့သည်...။
အိပ်ရာကနိုးလာချိန် သူ့ဘေးနားမှာမရှိသည့်အခါ 'ရှောင်ဟွမ်' ဟုအော်ခေါ်တတ်ပြီး ပြေးသွားမိသည့်အခါ လူကိုအနည်းဆုံးတစ်ကြိမ်ခန့်ပွေ့ဖက်ပြီးမှ အိပ်ရာကထလေ့ရှိသည်...။
"Ok ခဏလေး..."
Laptopကို မကာ ထရပ်လိုက်တော့ ပျော်ရွှင်သွားသည့် သူ့မျက်နှာကိုမြင်လိုက်ရသည်...။
လှဲအိပ်လိုက်သည့် သူ့ဘေးမှာ ကုတင်ခေါင်းရင်းကိုမှီလိုက်ရင်း Laptop ကို ပြန်ဖွင့်လိုက်တော့ လှုပ်ရှားမှုမှန်သမျှကို လိုက်ကြည့်နေသော သူ့မျက်လုံးတွေကိုတွေ့လိုက်ရသည်...။
"ဒီတိုင်းအဆင်ပြေလား..."
"အင်း ပြေပါတယ် ကိုယ်လက်လေးတင်ထားမယ်နော်..."
ပေါင်ပေါ်သို့ရောက်နေပြီးဖြစ်သော သူ့လက်တစ်ဖက်ကြောင့် အသာပြုံးလိုက်မိသည်...။
