“ဘယ်လို ရှောင်ဟွမ်...”
ခပ်တင်းတင်းစေ့ထားသည့် နှုတ်ခမ်းတွေက စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပြီးသည့်ဟန်ပန်တို့ဖြင့်...။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ မင်းအတွက်ခက်ခဲတဲ့ကိစ္စဖြစ်နေလို့လား...”
သွားကြားထဲမှထွက်လာသော အေးစက်စက်လေသံမှာ အလျှော့ပေးလိုဟန်မရှိ...။
“ဒေါက်တာလီက မင်းကိုဘာတွေပြောလိုက်လဲ မသိပေမယ့် ကိုယ်အဆင်ပြေပါတယ်...”
မျက်မှောင်တွန့်တွန့်ကိုကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချရပြန်သည်...။
“ရှောင်ဟွမ်... မင်းသာအဆင်ပြေတယ်ဆိုရင် ကိုယ်အဆင်ပြေပါတယ်... ကိုယ်ဘာမှမဖြစ်ဘူး”
“ငါအဆင်မပြေဘူး...”
“...”
“မင်းအခုလိုဖြစ်နေတာက ငါ့ကြောင့်ဆိုတဲ့အတွေးနဲ့ ငါအဆင်မပြေဘူး...”
“...”
“အိမ်လခပေးရမယ်ဆိုရင်လဲ ပေးမယ်...”
“ကျွတ်...ရှောင်ဟွမ်..! ကိုယ်ပြောချင်တာ အဲ့လိုမဟုတ်ဘူးလေ...”
“ဒါဆို ဘာကပြဿနာလဲ...”
“မင်းသာကိုယ်နဲ့အတူနေမယ်ဆိုရင် ကိုယ်သိပ်ပျော်ဝာာပေါ့... ဒါပေမယ့် ဒီလိုအကြောင်းပြချက်ကြီးကတော့... မဟုတ်သေးဘူးကွာ...”
“မင်းပုံမှန်ဖြစ်သွားတာနဲ့ငါထွက်သွားပေးပါ့မယ်...”
“ရှောင်ဟွမ်ရာ...”
ရှင်းလေရှုပ်လေမို့ ဆက်မပြောနိုင်တော့...၊နူးညံ့သည့်အမိန့်တော်ကိုသာ နာခံလိုက်ရတော့သည်...။
------------------------------------
“ငါဒီအခန်းမှာနေမယ်...”
နှစ်ခန်းသာရှိသည့်ကွန်ဒိုမှာ လွတ်နေသည့်အခန်းကို လက်ညှိုးထိုးရင်းပြောလာသည်...။
'ဒီတိုင်း ကိုယ်နဲ့တစ်ကုတင်တည်းအိပ်လိုက်ပါလား' ဟု ပြောလိုက်ချင်သော်လည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ရသည်...။
ခပ်တည်တည်မျက်နှာလေးနှင့် ကွန်ဒိုထဲမှာလှုပ်ရှားနေသော ပုံရိပ်လေးကို ငေးရင်း တသိမ့်သိမ့်ကြည်နူးရသည်...။
