“အာ စိတ်ညစ်လိုက်တာ...”
အသံကိုဖျော့ချကာ မျက်နှာကိုရှုံ့မဲ့ပြီးပြောလိုက်သော်လည်း Laptopကို စိုက်ကြည့်နေသည့် ရှကျစ်ကွမ်းမျက်နှာကအပြောင်းအလဲမရှိ...။
“ဗိုက်ဆာလိုက်တာ...”
ဒါလည်း လှည့်မကြည့်...။
“အဟမ်း အဟမ်း အဟွပ်...”
အမြဲတစေ သူ့ထံမှ ဦးစားပေးအလိုလိုက်ခံခဲ့ရသူဖြစ်တာကြောင့် ထိုသို့ ဥပေက္ခာပြုခြင်းခံရစဉ်မှာ ဘယ်လိုမှ မခံစားနိုင်ပေ...။
နှစ်ယောက်တည်းရှိနေသည့် ကွန်ဒိုထဲမှာ တိတ်ဆိတ်နေသည့် လေထုကလည်း အဆင်မပြေ...။
“ငါမှားပါတယ်လို့ပြောပြီးပြီလေ အကုန်လုံးပြန်လုပ်ပေးရမယ်ဆိုရင်လဲလုပ်ပေးပါ့မယ်လို့ပြောထားတာကို စိတ်ဆိုးနေတုန်းလား...”
ပြောရင်းကို ဝမ်းနည်းလာတာကြောင့် နှာဝမှာစပ်ဖျဉ်းဖျဉ်းဖြစ်လာသည်...။
မျက်ရည်တွေလဲဝဲလာတာကြောင့် မျက်တောင်တွေတဖျတ်ဖျတ်ခတ်နေရသည်...။
“ကိုကို...”
လှည့်ကြည့်လာခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း မျက်မှောင်တွေတွန့်ထားဆဲသာ...။
တင်းတင်းစေ့ထားသည့်နှုတ်ခမ်းတွေကြောင့် သူ့ပခုံးဖျားမှာ မျက်နှာကိုတိုးဝှေ့လိုက်ရင်း တစ်ချက်ရှိုက်လိုက်မိသည်...။
“မှားလုပ်လိုက်မိတာ... တကယ်သေချာမကြည့်လိုက်မိတာ ငါအသုံးမကျတာပါ... မင်းကျေနပ်အောင် ဘာလုပ်ပေးရမလဲဟင်...”
သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ အလေးအနက်ကြည့်လာသည်...။
“ပရောဂျတ်က မနက်ဖြန်ထပ်ရမှာကို မင်းသိတယ်မဟုတ်လား...”
“အင်း...”
သူ့ပခုံးဆီမှ ဖယ်ပေးလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်...။
“တခြားသူငယ်ချင်းတွေဆီက အချက်အလက်တွေပြန်တောင်းပြီး အစကပြန်လုပ်ရမှာဆိုတော့ အချိန်ပိုကြာလိမ့်မယ်...”
“ငါကူ...”
သပ်ပြင်းကြီးကြီးကိုချလိုက်သည့်သူ့ကြောင့် စကားတောင်ဆုံးအောင်မပြောလိုက်ရ...။
