Mavi Kod Bxb

19

Yeni bölüüüüüüüüm!

İyi okumalar canlar...

💐

Mavi den

Beyazıt beni kucağına alıp arabaya kadar götürüp bindirdiğinde yan tarafa yerleşmişti.

" Nereye gidiyoruz?"

" Sürpriz."

Yol boyunca ne kadar darlasam da konuşmamıştı, en sonunda ise sahil kenarı, tenha bir balıkçının önünde durmuştuk. Arabadan indiğimde Beyazıt elini belime yerleştirip yönlendirmişti. İçeri girdiğimizde bir iki kişi vardı sadece.

" Oo Beyazıt, unutmuştun bizi nereden esti gelmek."

" Olur mu hiç abi, ben seni nasıl unutayım. Bak bu kardeşim Mavi."

Adamla tanışmıştık, kendisi buranın sahibiymiş. Bize denizin kıyısında bir masa gösterdiğinde oraya oturduk, adama dönüp gülümsedim.

" Ben bir şey istemiyorum, teşekkür ederim."

" Sen misafirimsin oğlum, ben sana Beyazıt ın favorisini getiricem şimdi."

Bana fırsat vermeden gittiğinde abime döndüm.

" Neden buraya geldik?"

" Kafa dinlemek için güzel bir yer, moralin gelir belki diye getirdim seni."

Tekrardan yüzüm düşmüştü.

" İstemiyorum bir şey, eve gidelim lütfen."

Öne uzanıp ellerimi tuttu.

" Mavi m... Yapma böyle bak. Hem eğer istersen ben abinle konuşurum, belki vazgeçer."

Söyledikleriyle yüzüm aydınlandığında o da gülümsemişti.

" Gerçekten mi?"

" Evet abicim, gerçekten."

" Abim benim be!"

Kıkırdadığında ben de keyiflenmiştim. Bir süre havadan sudan sohbet etmiştik, ortam sessizleştiğinde konuştum.

" Kardeşimin ölüm yıldönümü yaklaşıyor."

Acıyla söylediğim şeyden sonra abim kaşlarını çattı.

" Hiçbir şey senin suçun değil mavi, bunu sen de biliyorsun. Kabullen artık, kendine bunu yapma. Hem... Sen ilaçlarını kullanıyor musun?"

" Kullanıyorum ama konu bunlar değil Beyazıt... Ben onu özlüyorum. Hem de çok..."

Karşımdan kalkıp yanıma oturdu ve beni göğsüne çekip sarıldı.

" Haklısın bebeğim, çok haklısın hem de. Buna bir şey diyemem."

Biz sessizce sarılırken balıklar geldiğinde Beyazıt eski yerine oturmuştu. Ben balıkla bakıştığımda ise tek kaşını kaldırdı.

" Yesene mavi."

" Ben balık yemiyorum."

" Neden?"

Omuzlarımı silkip konuştum.

" Ayıklamasını beceremiyorum, kılçıkları hep üstünde kalıyor."

Bir şey demeden benim tabağımı önüne çektiğinde ona baktım, ayıklamaya başlamıştı. Bu hareketi içimi sıcacık yaparken öylece işinin bitmesini bekledim.

" Al bakalım."

Tabağı önüme koyduğunda sakin sakin yemeğimizi yiyorduk ki dışarıdan geçen bir çifte gözüm takıldı. Nedense Yağız la kendime benzetmiştim.

Onu eve geldiğimizde aramıştım ama gayet iyi olduğunu söylemişti, zaten fazla da konuşammamıştıık.

"Daldın gittin?"

" Yok bir şey ya, aklıma Yağız geldi sadece."

Kıskandığını biliyordum ama ondan hayatımla ilgili herhangi bir şeyi saklamaya niyetim yoktu. O benim ilk sırdaşımdı, bu ailede de yeri her zaman ayrı olacaktı.

Çenesi kasılıp kaşları çatıldığında tekrar konuştum.

" Hiç kıskanma! Size açıkladım her şeyi ve bence gayet de haklıyım."

" Her neyse. Eve gidelim mi artık, geç oldu. Hem daha iyi görünüyorsun."

" Evet gidelim. Buraya getirdiğin için de teşekkür ederim, cidden bu gece çok iyi geldi."

Eve döndüğümüzde üstümü değiştirip tam yatağıma yattığım esnada telefonuma mesaj geldi.

Sevgilim🤍
Bahçeye insene

Burada ne işi vardı bunun?! Sessiz olmaya çalışarak odamdan çıktıktan sonra parmak uçlarımda merdivenleri indim ki salondaki sahte şömine ışığına gözüm kaydı. Merakıma yenik düşüp o tarafa gittim ve yerde, boş alkol şişeleri arasında oturan bir uğur gördüm.

" İyi misin?"

Lanet olsun içimdeki bu vicdana! İlk adımı atan ben olmuştum ve yine ağzımın payını almıştım.

" Defol..."

İnadım inattı, sırf sinir olduğum için neyi olduğunu öğrenecektim. Hem belki daha sonra ona karşı kullanırdım. At yalanı sikeyim inananı. Tamam belki kullanmazdım. Her neyse!

Gidip yanına oturdum ve elindeki şişeyi zorla aldım.

Uğur,
" Yaşın küçük."

"Ne zamandan beri beni düşünür oldun?"

Bir şey demeden önüne döndüğünde şişeyi kafama diktim,  zaten Beyazıt a yalan söylemiştim, ilaçlarımı içmiyordum. Bir yudumun ardından ayağa kalkıp mutfağa yöneldim.

" Seninle birazdan ilgileneceğim Uğur efendi."

Bahçeye çıktığımda çatık kaşlarla konuşan miraç ve Yağız ı görmüştüm.

Yağız,
" Mavi bunu asla bilmeyecek anladın mı?!"

Dişlerini sıkarak sessiz kalmaya çalışıyordu. Benim de kaşlarım çatılırken konuştum.

" Neyi bilmeyecekmişim Yağız?"

İkisinin de korku dolu bakışları bana dönmüştü.

....

Düşüncelerinizi alayım!