Yorumlardaki bir arkadaşın fikrini almış olabilirim 😅
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
(Kartal)
İyi okumalar canlar...
💐
Mavi den
Herkes uyuduğunda gizlice evden çıkmıştım, stresli geçen birkaç dakikanın ardından o sokağa varmıştım. Benim yüzümden ölen kardeşimin gittiği sokağa...
Diğerleri birbirine tutunurdu. Abimin zaten yurtdışında bir hayatı vardı. Beyazıt ın gerçek kardeşleri... Yağız ise artık umrumda değildi, onları geçiştirmek için düşünücem demiştim ama bana göre çoktan beni aldatmış sayılıyordu.
Belki haketmiyordum ama kardeşim gibi ölmek istiyordum. Karşıdan gelen arabayı gördüğümde iyice yaklaşmasını bekleyerek önüne atladım. Hissettiğim sarsıntıyla beraber bütün vücudumu bir acı sarmıştı, sonrası ise karanlıktı.
...
Kartal dan
Arabanın bir şeye çarpmasıyla şoföre seslendim.
" Ne oldu, bir şeye mi çarptık?"
Sorumun cevabını beklemeden arabadan inip ön tarafa geçtim ve yerde başından kanlar akarak yatan gence baktım. Yüzü çok güzeldi... Bir an bu saçma duraksamayı yaşasam da hızla kendime geldim.
Endişeyle şoföre dönüp ambulansı arattırdım, ambulans gelene kadar ise başımıza bir dünya insan toplanmıştı. Sirenleri duyduğumda ambulansı takip etmeye karar vererek hızla arabaya bindim ve şoförü eve yolladım.
Hastaneye vardığımızda sedyeyle indirilen genç hızla içeri götürüldü, ben de peşinden koşuyordum. Neden bu kadar endişelendiğim hakkında en ufak bir fikrim yoktu ama şuan o gence bir şey olmasından korkuyordum.
Peşinden ilerlerken bir sağlık görevlisi beni durdurmuştu, kaşlarımı çatıp baktığımda panikle konuştu.
" İçeri alamıyoruz maalesef."
Oflayarak arkamdaki sandalyeye oturdum, ardından ise polisler ifade için geldi. Şoförü de çağırıp ifadesini aldıklarında aradan saatler geçmişti. Bir süre daha bekledikten sonra içeriden çıkan doktoru durdurdum.
" Nasıl?"
" Mavi beyin durumu iyi, sadece ufak bir sarsıntı geçirmiş. Şimdi ise normal odaya alıyoruz."
Cevap beklemeden gittiğinde içeriden hastane yatağında Mavi dediği genç çıkmıştı. Düşünmeden edemiyordum, çok güzeldi. Burnu, yanakları, dudakları, saçları... Gerçek bir şaheserdi bu çocuk.
Sora ede hangi odada kaldığını öğrenmiştim, başta mırın kırın eden olsa da sonradan adımı duyunca anında çözülüyordu.
Odanın kapısını tıklatıp içeri girdiğimde Mavi uyanıktı ve bir doktor tarafından muayene ediliyordu. İçeri girmemle bana dönen doktor hiç beklemeden konuştu.
" Beyefendiyi tanıyor musunuz? Sanırım ufak bir hafıza kaybı yaşıyor."
Mavi ye gözlerimi diktiğimde umutla bana baktığını gördüm.
" Sevgilisiyim."
Bir şeyler anlatıp gitmişti, geçici bir hafıza kaybı olabilirmiş. Doktor odadan çıktığında Mavi nin sedyesine , yanına oturdum.
Mavi, " Kimim ben?"
" Bilmiyorum. Seni tanımıyorum, aniden arabamın önüne atladın. Sanırım intihar etmek içindi."
...
Mavi den
Önümdeki bu tanımadığım adam başta sevgilim olduğunu öne sürmüştü şimdi ise beni tanımadığını söylüyordu. Ve ben hiçbir şey hatırlamıyordum. Kimdim ben?
" Neden yalan söyledin o zaman?"
" Doktorla uğraşamazdım. Nasıl hissediyorsun?"
" Kimsesiz ..."
" Korkma, seni mağdur etmem. Benimle geleceksin."
Başta kaşlarımı çatııp ağzımı açsam da sonradan duraksadım. Ben yalnızdım... Yemek, barınma gibi ihtiyaçlarımı henüz karşılayamazdım. Aslında bu teklifi havada kapmam gerekiyordu.
" Teşekkür ederim..."
...
İlahi bakış açısı
O sırada Mavi nin babasının telefonu zıırıl zırıl çalıyordu, ancak sessizde olduğu için duyan yoktu. Sabah uyandııklarında yaşayacakları paniği bilmeden hepsi o gece son rahat uykularını uyudular.
