Mavi Kod Bxb

20

Yeni bölüüüüüüüüüm!

İyi okumalar canlar...

💐

Mavi den

" Konuşsanıza neyi bilmeyecekmişim?!"

Yağız kem küm etmeye başladığında Miraç kararlı bir şekilde konuştu.

" Ben senden hoşlanıyorum Mavi. Sadece senden değil, Yağız dan da hoşlanıyorum..."

Gözlerim sonuna kadar açılırken Yağız a bakmıştım. Başını önüne eğdi.

" Yağız?"

" İtiraf etmemiz gereken bir şey var..."

" Beni aldattığını söyleme, dayanamam..."

Aniden gözlerini gözlerime kenetledi.

" Asla, asla böyle bir şey yapmadım yapmam. Konu şu ki biz Miraç la çok eskiden, lise döneminde sevgiliydik."

Korkuyla bana baktığında zar zor konuştum.

" Ne yani, üçlü ilişki mi teklif ediyorsunuz?"

Sustuklarında ben de sessizliğimi koruyarak arkamı döndüm ve gitmeye yeltendim, ancak Miraç kolumdan tutup bana engel olmuştu.

" Lütfen mavi... Bana, bize bi şans ver. İnan bana pişman olmana izin vermeyeceğiz."

Bir süre ikisini izledikten sonra konuştum.

" Düşünücem "

Kolumu çekip içeri girdiğimde hala bıraktığım şekilde oturan uğur un yanına çöktüm. Gözünün ucuyla bana baktıktan sonra elindeki viski şişesini kafasına dikti ve büyük bir yudum aldı, ardından bezgince konuştu.

" Uyu Mavi, bir de seninle uğraşamam."

Ben de onun gibi karşımda duran yapay ateşe odaklandım, karanlık odada çok güzel parlıyordu.

" Neden bilmiyorum ama onca şeye rağmen sana karşı içimde ufacık da olsa sevgi ve endişe var uğur, lanet olsun ki sana ilk zamanki kadar kızamıyorum.

Bazı şeyleri atlatmaya çalıştığım için Beyazıt ile çok yakınım ve onda abi sıcaklığını hissedebiliyorum, ancak sende bu sıcaklıktan gram yok uğur.

O kadar soğuksun ki... Yanında çok üşüyorum ve senin ısıtmak gibi bir niyetin yok...

Çok zorlaştı hayatım, siz... Ama karar verdim artık. Madem beni istemiyorsun, bundan sonra birbirimiz için birer yabancı olalım. Ne sevgi ne nefret. Tamam mı?"

Başımı ona çevirdiğimde uyuyakaldığını gördüm. Oflayıp kalkacağım esnada başının omzuma düşmesiyle dona kaldım, hareket etmemeyi seçerek elinden düşmek üzere olan viski şişesini alıp büyük bir yudum aldım.

Bir süre sadece ateşi izleyerek içtim...

Bu hayat bana çok zor gelmeye başlamıştı, ailem -artık ne kadar aile denirse- çok yoruyordu. Annem, umut, Beyazıt, Yekta ve Orkun çok iyiydi. Ama Sedat ve Uğur bana bu ailede bir yerim olmadığını en güzel şekilde hatırlatmıştı.

İntiharı düşündüm bir süre. Abim gidiyordu, Yağız da artık yalnız değildi. Beyazıt ın kocaman bir ailesi vardı. Benim ölümüm kimseye koymazdı bence...

Evet, bu işi yarın halledecektim...

Ama şuan tek istediğim uyumaktı.

...

" Oha!"

Bağırışla sıçrayarak uyandım, umut un sesiydi.

" Önce benimle vakit geçirmeliydin, eğlenceli abi benim!"

Uğur uyandığı anda sıçrayarak geri çekildi.

" Bu ibne neden benim dibimde!"

Ayağa kalktığında ben de öfkeyle ayağa kalktım ve yüzüne okkalı bir tokat geçirdim. Başı yana düşerken gözleri aşev saçıyordu, üstüme atılacağı esnada bütün evi titreten bir ses duyuldu.

Beyazıt,
" SAKIN! Sakın Mavi ye dokunmaya kalkma Uğur. Bir daha da ona karşı bırak ibne demeyi en ufak bir argo kelimende bile seni bu evden siktir ederim. Hepimizi de zor görürsün."

Uğur hışımla evden çıktığında Beyazıt yüzümü ellerinin arasına alıp alnımı öptü.

" İyi misin bebeğim."

Başımla onayladığımda aıkıca sarılmıştık ki Yekta nın yalancı öksürüğünü duydum.

" Biz piçiz çünkü."

Gülerek kollarımı açtığımda Beyazıt ta aynısını yapmıştı. Umut ile Orkun da geldiğinde beşimiz birden sarılmıştık, melül melül kenardan bakan Sedat a konuştum.

" Gel hadi gel, bakma köpek yavrusu gibi."

Gülerek yanımıza koştuğunda içim rahattı. Bu gün öldüğümde olması gereken herkesle aram iyi olacaktı. Hepsi birbirine emanetti...

....

Maviyi öldürsem mi öldürmesem mi bilemedim. Sizce?