ထိုနေ့နောက်ပိုင်း သွေးရန်တို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ ဘ၀က အရင်လိုပင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ စိုင်းလင်းကိုကိုက နေမကောင်းဖြစ်သွားသည့် သွေးရန်ကိုတော့ အရင်ကထက် ပိုဂရုစိုက်လာသည်။
"နေမကောင်းပြန်ဖြစ်ဦးမယ် အထဲ၀င်နေလေ"
နည်းနည်းအေးစိမ့်စိမ့်ဖြစ်နေသည့် ဘန်ကောက်ဆောင်းကြောင့် စိုင်းလင်းကိုကိုက အစိုးရိမ်ပိုကာ ၀ရန်တာတွင် အင်္ကျီပါးလေးနှင့် ရပ်နေသော သွေးရန်ဆီ ထွက်လာကာ စကားဆိုလာသည်။
"ဟုတ် အစ်ကို ၀◌င်မှာ နည်းနည်း လေကောင်းလေသန့်ရှူနေတာ စာရေးနေတာ အာရုံမရလို့"
"စိတ်ဆိုးနေသေးလား"
ရုတ်တရတ်ဆန်သည့် အမေးကြောင့် သွေးရန် လင်းထိန်နေသည့် မြို့ပြမီးတွေဆီမှ အကြည့်လွှဲလိုက်ကာ စိုင်းလင်းကိုကိုအား ကြောင်တောင်တောင်လေးကြည့်နေမိသည်။
"ဘာလို့လဲဟင်"
"ဟိုတစ်ခေါက်ကိစ္စအတွက် ကိုယ်သေချာမတောင်းပန်ရသေးဘူးထင်လို့"
"ရပါတယ်"
"ပြီးကျ မင်းလည်း နည်းနည်း စိမ်းသက်သက်ဖြစ်နေတယ် ခံစားရလို့"
ပြောသာပြောနေရသော်လည်း ဒီစကားတွေ သူ့ဘက်ကစပြောရသည်ကို အသားကျမနေ။ သို့သော် ထိုနေ့က ကိစ္စအတွက် သွေးရန်အပေါ်အလွန်အမင်း အားနာမိပြီး ဖျားပါသွားသည့် သွေးရန်ကြောင့် စိတ်ထဲလည်း မကောင်းပေ။
"ဒီရက်ပိုင်း နည်းနည်း အေးတယ်နော်"
နေရခက်တာမို့ သွေးရင် လင်းထိန်နေသည့် ညမီးတွေကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်မိသည်။
"အင်း ဟုတ်တယ် မနက်တွေ၊ ညတွေ နည်းနည်းချမ်းလာတာ။ နေ့ခင်းဘက်တော့ ပူတုန်းပါပဲ"
"ဘန်ကောက်က အေးလည်း တစ်ရက်နှစ်ရက်ပါပဲ"
"အင်း"
ညက တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အမြဲတမ်း ဒီလိုပင်။ ဒီတိုက်ခန်းလေးထဲမှာ အမြဲတမ်း ဆူညံနေခဲ့တာဆိုလို့ သွေးရန်ရဲ့ ရင်ခုန်သံတွေသာရှိခဲ့၏။
YOU ARE READING
ချစ်ခြင်းဖြင့် နွေးစေလို
Romance'ကိုကို ကျွန်တော့်ကို ချစ်မလာနိုင်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော်ဖြင့် မယုံပါဘူး'
