ချစ်ခြင်းဖြင့် နွေးစေလို

10.

"အဲ မျက်နှာက ဘာဖြစ်နေလဲ"

ဟိုတယ်ကို ပြန်ရောက်ကတည်းက ခုတင်အစွန်းမှာ ငုတ်တုတ်ထိုင်နေပြီး ဖုန်းကြည့်နေသည့်  သွေးရန်ကို လျှံလှမ်းမေးလိုက်သည်။ ပြန်လာသည့် တစ်လမ်းလုံးမှာလည်း မျက်နှာက မကောင်း။ ငိုထားသည့်မျက်နှာက မို့အစ်နေပြီး တစ်လမ်းလုံး တရစပ်ကျနေသည့် မျက်ရည်တွေကို ပွတ်သုတ်နေသည်မို့ သတိုးရော၊ လျှံပါ ဘာမှ မပြောဖြစ်ကြဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာလိုက်ခဲ့ရသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

"လျှံရော့ နာနတ်သီးစား၊ ဘာ ဘာမှမဖြစ်တာလဲ လိမ်တာကြီးကလည်း ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ သေချာလိမ်စမ်းပါ။ ပေါ်တင်ကြီး လာလိမ်နေတယ်"

သတိုးက ၀ယ်လာသည့် နာနတ်သီးတို့ကို လျှံဆီသေချာယူသွားပေးပြီးမှ သူ့ကို ပြောလာသည်။

"မင်းကလည်း ဟိုက ငိုနေပါတယ်ဆိုမှ၊ ချိုတယ်ဗျ နာနတ်သီးက စားကြည့်"

"တော်ပြီ သွားတိုက်ခဲ့ပြီ။ ရန်ရန် စားဦးမလား"

သွေးရန် ခေါင်းကိုသာ အသာရမ်းပြလိုက်သည်။ စိတ်ထဲတွင် အတော်လေး အဆင်မပြေဖြစ်နေသည်မို့ လှုပ်ပင် မလှုပ်ချင်တော့။ သူလှုပ်လိုက်သည်နှင့်၊ မျက်တောင်ကလေးခတ်လိုက်သည်နှင့် မျက်ရည်တို့ ကျလာတော့မလို ခံစားရသည်။ အတွေးထဲ၀င်လာတိုင်း ရင်ဘတ်ထဲ တင်းကြပ်လာသည်က လောလောလတ်လတ် ကြားလာရသည့် စကားတွေကြောင့်လား၊ ဒါမှမဟုတ် စိုင်းလင်းကိုကိုက သူ့ကို မချစ်နိုင်ပါဆိုသည့် အမှန်တရားကြောင့်လား ‌‌ေ၀ခွဲမရပါချေ။

"ရန်ရန် မျက်နှာသစ် သွား"

သတိုးစကားကို မျက်ကွယ်ပြုလိုက်ပြီး သွေးရန် ခုတင်ပေါ်ကို လှဲချလိုက်သည်။

"တော်ပြီကွာ၊ စိတ်ထိခိုက်နေတယ်"

"ဟုတ်သားပဲ မင်းကလည်း။"

သူ့စကားကို ထောက်ခံပြီး ခုတင်ပေါ် ကုန်းတက်ဖို့ ကြိုးစားနေသည့် လျှံ့ကို သတိုးက ဘောင်းဘီအရင်းကနေ လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

"ဘာလုပ်တာလဲ၊ မင်းက ဘာစိတ်ထိခိုက်စရာရှိလို့ ခုတင်ပေါ် ရောယောက်ပြီး တန်းတက်ချင်တာလဲ"