ချစ်ခြင်းဖြင့် နွေးစေလို

18.

အချိန်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ဆယ့်နှစ်ခွဲနေပြီဖြစ်သည်။ ဧည့်ခန်းထဲ စာရေးသွားသည့် သွေးရန်က အခုထိ အိပ်ခန်းထဲကို ပြန်၀င်မလာသေး။ စိုင်းလင်းကိုကို ဖုန်းကို ချလိုက်ကာ အပြင်ကို ထွက်ခဲ့လိုက်သည်။

"ဟင်း"

သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ချလိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်တွင် ခေါင်းမှောက်ကာ အိပ်ပျော်နေသည့် သွေးရန်အနားကို သွားလိုက်၏။

"အောက်မှာ အခင်းလည်း မပါဘဲ ထိုင်နေတာ။ ဆိုဖာပေါ်တော့ထိုင်တာမဟုတ်ဘူး။"

စိုင်းလင်းကိုကို သွေးရန်လပ်တော့ကို အရင်ပိတ်လိုက်ပြီး စာအုပ်နှင့်ဘောပင်အချို့ကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ လပ်တော့မှာ မရေးခင် စာအုပ်ထဲမှာ တချို့ စာသားတွေကို မေ့မသွားအောင် ချမှတ်ထားပုံပင်။

"Small things are never small, it's everything to my world"

ခပ်သော့သော့လေးရေးထားသည့် စာကြောင်းလေးက စိုင်းလင်းကိုကို၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားခဲ့သည်။

"သေးသေးလေးတွေက အရာရာဖြစ်လာနိုင်တယ်"

စိုင်းလင်းကိုကို ခေါင်းကို လေးပင်စွာခါရမ်းလိုက်ပြီး စာအုပ်ကို ပိတ်ကာ လပ်တော့ပေါ်တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သွေးရန်နားကို ထိုင်ချလိုက်ပြီး ပခုံးကို အသာလှုပ်နှိုးလိုက်၏။

"သွေးရန် သွေးရန်"

သူနှိုးသော်လည်း သွေးရန်ဆီက အဖြေပြန်ရမလာ။ စိုင်းလင်းကိုကို မျက်ခုံးတို့ကို ပင့်ကာ လက်ညှိုးဖြင့် တစ်ဖက်အား အသာကုတ်ခြစ်လိုက်မိ၏။

"သွေးရန်"

ခေါ်မရသည့်အဆုံး သွေးရန်လက်တို့အား သူ့ကို ရစ်တွယ်စေလိုက်ပြီး ခေါင်းကို ပခုံးပေါ်နေရာအသာချပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ခြေထောက်တို့ကိုလည်း သူ့ခါးအား ရစ်တွယ်စေလိုက်၏။

"အင့်"

"ဆောရီး နာသွားလား"

ခြေထောက်တစ်ဖက်က စားပွဲခုံပေါ် တိုက်မိသွားတာမို့ စိုင်းလင်းကိုကို ဆိုလိုက်သော်လည်း သွေးရန်က ပါးစပ်ပြင်ကာ သူ့ကိုသာ တိုးဖက်လာ၏။