ချစ်ခြင်းဖြင့် နွေးစေလို

14.

ဘန်ကောက်၏ ရာသီဥတုက အုံ့မှိုင်းနေခဲ့သည်။ ထို့အတူ လေဆိပ်သို့ တရွေ့ရွေ့သွားနေသည့် အ‌‌ေ၀းပြေးလမ်းမပေါ်မှ ကားလေးထဲတွင်လည်း တိမ်ညိုများ အုံ့ဆိုင်းနေခဲ့၏။ 

သိသိသာသာ ငိုထားသည့် သွေးရန်နှင့် လျှံတို့၏ မျက်ခမ်းစပ်များက ရဲစပ်ကာ မို့ဖောင်းနေသည်။ လျှံ့ကို ဖက်ထားသည့် သတိုး၏ မျက်လုံးတို့တွင်လည်း အရောင်လဲ့နေ၏။

"မင်းတို့ ပြန်လာဦးနော်"

သွေးရန်အသံက တုန်ယင်နေခဲ့သည်။

"အင်း။ ပိုက်ဆံမြန်မြန်စုပြီး နောက်တစ်ခေါက်ပြန်လာခဲ့မယ်"

"ငါလည်း မင်းတို့ ကျောင်းပိတ်ရက် အဲဒီကိုလာခဲ့မယ်လေ"

"အကြာကြီးနေမှ တစ်ခါတွေ့ရတာကို ခွဲရပြန်ပြီ"

သွေးရန် ပြောရင်း အလယ်ရှိ လျှံ့ ပခုံး‌ပေါ် ခေါင်းတင်လိုက်မိသည်။ သတိုးကလည်း သူ့ကျောကိုပါ ဖွဖွပုတ်လာ၏။ ဘယ်လောက်ပဲ မြန်မြန်လာမယ်ပြောပြော ဒီခရီးက ထင်သလောက်မလွယ်သည့်ကိစ္စမှန်း သူတို့ သုံးယောက်လုံး သိနေကြသည်။ ကိုယ့်ဘ၀နှင့် ကိုယ့်အလုပ်နှင့် ပြန်ဖြစ်သွားသည့်အခါ နီးနီးနားနားဆိုရင်တောင် မလာဖြစ်ကြသည်ကများသည်မဟုတ်လား။

"နောက်တစ်ခေါက် မြန်မြန်တွေ့ရအောင်လုပ်ကြမယ်နော်၊ မငိုကြတော့နဲ့"

အမြန်လမ်းမပေါ်တွင် ပြေးနေခဲ့သော ကားလေးသည် ဒီနေ့မှ ပိုမြန်နေပုံပင်။ 

Boarding Pass  တွေယူပြီး သတိုးနှင့် လျှံက immigration ဖြတ်ရဦးမည့်အပြင် ထွက်လာတာကလည်း အချိန်ကပ်ပြီးထွက်လာသည်မို့ အပေါ်တန်းတက်ဖို့ ဖြစ်လာ၏။ 

"Have a safe flight"

နောက်ဆုံးအကြိမ်နှစ်ယောက်လုံးကို ဖက်လိုက်ပြီး ထပ်ငိုမိမှာမို့ သွေးရန် သူတို့ကို မျက်နှာမကြည့်ရဲ။

"ရန်ရန် မင်းလည်း ကောင်းကောင်းပြန်နော်"

"အင်း ဟိုရောက်ရင် ဖုန်းဆက်လိုက်ဦး"

"အင်း သွားပြီနော် ရန်ရန်"

အပေါ်တက်သွားသည်အထိ သွေးရန် လိုက်ကြည့်နေမိသလို သူတို့ကလည်း အပေါ်ရောက်သည်အထိ ပြန်လှည့်ကြည့်ပြီး လက်ပြနေတုန်း။ သတိုးရော၊ လျှံပါ မြင်ကွင်းက ပျောက်သွားမှ သွေးရန် ခေါင်းငိုက်စိုက်ချကာ အိမ်ပြန်လာမိသည်။