အိမ်အပြန်လမ်းတွင် သွေးရန်က မိမိလက်ချောင်းတွေမိမိ ကစားနေရင်း ကားတံခါးအပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ တက်စီသမားဦးလေးကြီးဖွင့်ထားသည့် ထိုင်းသီချင်းသံက ကားထဲတွင် မတိုးမကျယ် ထွက်ပေါ််နေ၏။
"ဘာစားပြီးပြီလဲ"
စိုင်းလင်းကိုကို မနေနိုင်စွာ စကားစလိုက်မိသည်။ အနည်းငယ်မို့ဖောင်းနေသည့် မျက်ခွံတို့ကို မြင်လိုက်ရတော့ အတော်လေး ငိုထားမှန်းသိလိုက်ရသည်။ မျက်နှာလည်း အတော်နွမ်းနေသည်မို့ အပြစ်မကင်းသည့် ခံစားချက်တို့နှင့် အတူ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
"သွေးရန်"
အပြန်စကားမလာတာမို့ ထပ်ခေါ်လိုက်မှ သူ့ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လာသည်။
"မဆာဘူး"
ထိုစကားအဆုံး သူ့ကို မော့ကြည့်လာသည့် မျက်၀န်းတို့က ရီေ၀ေ၀။
"ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်"
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချင်းချင်း စိုင်းလင်းကိုကို ရင်ထဲ လေးဖင့်သွားခဲ့ရသည်။ သူ့ဘက်က အလွန်ချည်း ဖြစ်ခဲ့သော ဒီကိစ္စတွင် သွေးရန်ဘက်က တောင်းပန်စကား ဘယ်လို စလာခဲ့သလဲ သူနားမလည်နိုင်သော်လည်း သူ့ကို ကြည့်နေသည့် မျက်၀န်းတွေ၏ အဓိပ္ပာယ်ကိုတော့ သူကောင်းကောင်းသိသည်။
"သွေးရန်"
"ကျွန်တော် အစ်ကို့ကို ချစ်တယ်"
"အင်း"
"အဲဒါကို မေ့မသွားဖို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်တယ်"
"ကိုယ် သိပါတယ်"
"အစ်ကို မမေ့ဖို့ပြောတာမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော်ပြောတာ။"
သွေးရန်က သူ့ကို မကြည့်တော့ဘဲ ကားမှန်အပြင်ဘက်ကို အကြည့်ပြန်ပို့သည်။
"အရေးကြီးတာဘာလဲဆိုတာ ကျွန်တော်ခဏခဏ ပြန်စဥ်းစားဖြစ်တယ်။ အရေးကြီးတာ ကျွန်တော် အစ်ကိုနဲ့ အတူရှိရဖို့နဲ့ အစ်ကိုပြန်ချစ်လာဖို့ပဲ။ အဲလိုရှိရဖို့ အစ်ကိုပြန်ချစ်လာဖို့ ကြိုးစားရင်းနဲ့ ကျွန်တော့်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ အစ်ကိုနဲ့ ပိုေ၀းသွားရမှာကို ကြောက်တယ်"
YOU ARE READING
ချစ်ခြင်းဖြင့် နွေးစေလို
Romance'ကိုကို ကျွန်တော့်ကို ချစ်မလာနိုင်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော်ဖြင့် မယုံပါဘူး'
