အိမ်ပြောင်းပြီး တစ်ပတ်ကျော်ကြာတဲ့ထိ သွေးရန်တို့က သေချာနေရာမရကြသေး။ လိုအပ်တာလေးတွေ ၀ယ်ဖြည့်လိုက်၊ စင်တွေဆောက်လိုက်နှင့် နှစ်ယောက်လုံး အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ အခန်းအသစ်က အရင်အခန်းထက် တော်တော်ကျယ်သည်။ အိပ်ခန်းအကျယ်တစ်ခန်းပါသည့်အပြင် အသေးအခန်းတစ်ခုလည်းပါတာမို့ ထိုအခန်းပိုကို နှစ်ယောက်လုံး အလုပ်လုပ်ဖို့ စားပွဲနှစ်ခုချထားပြီး အလုပ်လုပ်တဲ့အခန်းအဖြစ်ထားလိုက်သည်။
အခုလည်း စိုင်းလင်းကိုကိုက ထိုအခန်းထဲ၀င်ကာ အလုပ်လုပ်နေ၏။ သွေးရန်ကတော့ စာအုပ်စင်မဖြစ်သေးသည့် အစ အပိုင်းအပြတ်တွေကို ကြမ်းပြင်ပေါ်ချထားပြီး ဘယ်ကစဆက်ရမလဲ ကြံရာမရဖြစ်နေသည်။
ထိုကြံရာမရဖြစ်နေချိန်မှာပင် လျှံဆီက ဖုန်း၀င်လာတာမို့ သွေးရန်ချက်ချင်း ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
"ဘာလဲ"
"ရန်ရန် ဘာလုပ်နေတာလဲ"
"စာအုပ်စင် စင်မလို့ လုပ်နေတာ ဘာလဲ လွမ်းလို့လား"
"ကင်မရာဖွင့်ဦး"
သွေးရန်လည်း လျှံ့သဘောအတိုင်း ကင်မရာဖွင့်ကာ အနီးအနားတွင် ထောင်ထားလိုက်သည်။
"ဘာလဲ"
"ရန်ရန်"
"ဘာလဲလို့ သတိုးရော မရှိဘူးလား"
"ငါလည်း သတိုးအကြောင်းပဲပြောမလို့"
သွေးရန် ကိုင်နေတဲ့ သစ်သားပြားကို ချလိုက်ကာ လျှံ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ကြည့်ရတာ အတော်လေး ပြောရခက်နေပုံပင်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ သတိုးက မင်းကိုဖွင့်ပြောလိုက်လို့လား"
သွေးရန်က စလိုက်တာဖြစ်သော်လည်း လျှံက မျက်လုံးတွေ၀ိုင်းစက်သွားကာ သူ့ကို ပြန်ကြည့်လာသည်။
"မင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ သတိုးပြောပြတာလား"
"ဟင် တကယ်ကြီးလား"
"သြော် မသိဘူးလား"
"တကယ်ကြီး သတိုးက မင်းကို ဖွင့်ပြောလိုက်တာလား"
"အင်း"
"ဟေ့ကောင် သွေးရန် တစ်ခုခုပြောဦးလေ"
YOU ARE READING
ချစ်ခြင်းဖြင့် နွေးစေလို
Romance'ကိုကို ကျွန်တော့်ကို ချစ်မလာနိုင်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော်ဖြင့် မယုံပါဘူး'
