VENGANZA✔

S3_|Chapter 01

වසර එකහමාරකට පසු.

"ජන්කූ..."

ආයතනයේ සිට සවස නිවසට පැමිණි ජන්කුක් දොර ගාවටම එද්දිම ටේ ඇවිත් ඔහුගෙ ඇගට පැන්නෙ ජන්කුක් ඔහුව වැටෙන්න නොදී අල්ල ගනිද්දියි.

"ටේහ්‍යුන්...තමුසෙ දැන් හැමදාම මේක පුරුද්දකට ගන්න එපා.තමුසෙ කරන නොහොබිනා වැඩ මැතිව් බලන් ඉන්නවා කියලා අමතක කරන්න එපා."

"ආදරේට පොඩ්ඩක් ඇගට පැන්නම මොකද වෙන්නෙ?"

"තමුසෙ බරයි."

එහෙම කියපු ජන්කුක්,ටේව බිමින් තියලා නිවස තුළට ආවා.ඒ එද්දිත් මැතිව් මේසය ගාවට වෙලා පොතක මොනවා හරි අදිමින් සිටියා.

ජන්කුක් ඔහු ගාවට ගිහින් ඔහුට එහා පසින් වාඩි වෙලා ඔහු මොනවද කරන්නෙ කියලා බැලුවා.

"මොනවද අදින්නෙ?"

"ඩෑඩ්...පපා කිව්වා මේ විදිහට මට හිතෙන දේවල් බුක් එකක අදින්න කියලා.එතකොට ගොඩක් සනීපයි කිව්වා."

"ඉතින් ඔයාට එහෙම දැනෙනවද?"

"ඔව් ඩෑඩ්...පපා කිව්වා හරි."

මැතිව් එහෙම කියද්දි ජන්කුක් බැලුවෙ මැතිව් අදින්නෙ මොනවද කියලා.

මැතිව්ට දැන් අවුරුදු හතක් වෙන්නත් ළඟයි.මැතිව් දැන් ටික ටික දේවල් තේරුම් ගනිමින් ඉන්නෙ.

මැතිව් වචනෙන් නොකිව්වත් ඔහු ඉන්නෙ තමන්ගෙ ආබාධය ගැන ගොඩක් තැවුලෙන් කියලා ජන්කුක්ටත් තේරුනා.

දේවල් හරි හැටි තේරුම් ගන්න පුලුවන් වයසට එද්දි මැතිව්ට එහෙම දැනෙන එක සාධාරණයි.මැතිව්ගෙ වයසෙ අනිත් ළමයි දුවලා කරළා සෙල්ලම් කරමින් ඉද්දි මැතිව්ට හැමවිටම ආධාරකයක් ඕන වුනා.

කිසිම අඩුවක් නොවෙන්න හැම සැප පහසුකමක්ම දෙන්න පුලුවන් වුනත් මේ දේට විතරක් ඔවුන්ට මැතිව් වෙනුවෙන් කරන්න පුලුවන් දෙයක් තිබුනෙ නෑ.ටේ වගේම ජන්කුක් පවා හොයලා බැලුවත් මැතිව්ට එයාගෙ ආබාධය ගැන තැවීමක් ඇති නොවෙන්න මොනවා කළත් සමාජයට යද්දි ඒ සිතුවිලි ටික ටික ඒ මනසට එන එක නතර කරන්න අමාරු වුනා.

ජන්කුක් මේ ගැන කල්පනා කරමින් ඉද්දි ටේ ටිකක් ඈතින් ඉදලා ජන්කුක්ට ඒ පැත්තට එන ලෙසට ඉඟි කරද්දි ජන්කුක් ඔහු දෙසට ගියා.