VENGANZA✔

S1_|Chapter 14

හෙමින් ඇස් ඇරපු ජිමින් ඔහුගෙ ඇස් වලට වැටෙන ආලෝකයට ටික ටික හුරු වෙන ගමන් අමාරුවෙන් ඇස් දෙකම විවර කරගත්තා.

ජිමින්ට ඒ හිටපු වටපිටාව හුරු එකක් වුනා.ඒ එයාලා Henderson වල හිටපු නිවස.

මේ වෙද්දිත් ජිමින්ගෙ තුවාල වලට බෙහෙත් දාලයි තිබ්බෙ.ඇස් ඇරලා වටපිට බලපු ජිමින්ගෙ මුහුණට මුලින්ම දකින්න වුනේ...

"හලෝ බොසා...කොහොමද ඉතින්?මේ...මෙන්න බොසා නැගිට්ටා..."

සෙන් පිස්සෙක් වගේ කෑගහද්දි තවත් පැත්තකින් ජිමින් දැක්කෙ ජෙනීව.

"ජේ...ඔයාට ප්‍රශ්නයක් නෑ නේද?"

"ජ්...ජේන්?"

ටික වෙලාවක් මුකුත් හිතා ගන්න බැරුව වගේ ඉදලා එක සැරේම ඇගේ අමාරුවත් අමතක කරළා හිටපු තැනින් කෙළින් වුන ජිමින් කළබලෙන් වටපිට බලන්න ගත්තා.

එයා තාම හිටියෙ සාලෙ තිබ්බ දිග සෝෆාවේ වගේම එයා ගාව හිටියෙ ජෙනී,සෙන් දෙන්නා.

"මොකද මිස්ට ජේ කළබල වෙලා?ඔයා තාම ජීවත් වෙනවට තෑන්ක්ස් කරන්නැද්ද ඉතින්?"

තමන් හිටපු සෝෆාවට ඉස්සරහා තිබුන තනි සෝෆාවේ කකුලක් පිට කකුලක් දාගෙන කණ්ණාඩි යුවලත් පැළඳගෙන සඟරාවක් කියවන ටේ එහෙම කිව්වම තමයි ජිමින් ටිකක් සැහැල්ලු වුනේ.ඒත් එයා හිටියෙ කේන්තියෙන්.එහෙම්මම ඊට එහා පැත්තෙ සෝෆාවේ වාඩි වෙලා වෙනතක් බලන් හිටපු ජන්කුක් දිහාවටත් බැල්මක් දාපු ජිමින් ආයෙත් හැරුනෙ ටේගෙ පැත්තට.

"මොකක්ද ඒ කළේ?"

"ඇයි?දන්නෙම නැද්ද?මම ඔයාව බේර ගත්තා."

"නියමයි.මම යද්දි කියලා ගියේ මොකක්ද?ඇයි මෙහෙම හිතුවක්කාර වැඩ කරන්නෙ.තමුසෙට කියන දෙයක් තේරෙන්නෙම නැද්ද වී?"

ජිමින් කියවන් ගියත් ටේ ඒකට මුකුත් කිව්වෙ නෑ.

"අනික ජේකේ උබට තිබ්බා මෙයාව නවත්තන්න.උබ මොකටද මෙයාව එක්කන් ආවේ?"

ජන්කුක් උත්තර නොදී අහක බලන් ඉද්දි ටේ එයාගෙ අතේ තිබ්බ සඟරාව පැත්තකට විසි කරළා.

"ජේකේ කළේ මම කියපු දේ විතරයි.අනික ඔයාගෙ මාස්ටර් තමයි අපිට මේ සේරටම උදව් කළෙත්.තමුසෙ මහ ලොකුවට මාව බේර ගන්න කියලා මෝඩයෙක් වගේ අර මිනිහා ගාවට තනියම ගිය එක හරි ලොකු වීරකමක් කියලා වෙන්නැති හිතන් ඉන්නෙ?හහ්!"