W tej książce chce wam pokazać , że Ayano to nie jedyna postać z schorzeniem Yandere uczestnicząca w grze.
Edit: nie dziwcie się że tutaj beda lekkie spojlery ale no
Fabuła: Po 6 miesiącach niewoli, uciekłeś z piwnicy jakiegoś szaleńca. To co cię spotka będzie szalone...
Postacie: -Ren (postać, którą kierujemy)
-Strade (osoba, o której wspominamy na początku gry. Prawdopodobnie to on cię przetrzymywał w piwnicy. Ciężko stwierdzić, czy też jest yandere, czy to toksyczny 'rodzic')
-Lawrence (poznajemy go na ulicy, kiedy zauważył w jakim stanie jesteś i oferował ci pomoc. Yandere)
Gra: Jest to fan game bazowany na noweli "Chłopak do śmierci"(Boyfriend to Death), inspirowany przez piosenke Kukio o tej samej nazwie. Gra była robiona w 4 dni na potrzeby losowania. Jest to mieszanka krwi i krzyków z żartami. Gra jest po rosyjsku i angielsku. Ostrzeżenia...są takie, że za psychiatre autor nie płaci. No i zakończenia... czytacie na własną odpowiedzialność, bo to nie dla ludzi o słabych nerwach
Zakończenia: Wszystko będzie dobrze(Everything will be alright)
Weszliście do jego domu. Poszedł do kuchenki i zaczął ci robić herbaty. Po jakimś czasie wrócił do ciebie, herbata miała dziwny zapach, ale i tak ją wypiłeś. Zacząłe*ś mu mówić o szczegółach swojego przetrzymania. Zaproponował ci, abyś poszedł z tym na policje, jednak ty kurczowo zaprzeczyłeś, wiedząc, że ta osoba i tak makontakty i mogą go do ciebie zaprowadzić. Zaproponował ci, żebyś przez jakiś czas u niego był, jeśli nie masz gdzie iść. Zgodziłeś się i przytuliłeś go w ramach podziękowania. Niemalże natychmiast po tym poczuł*ś się zmęczony, więc Lawrence położył cię do łóżka. Dwa dni minęły, Lawrence cię nie uderzył, zabandażował wszystkie rany i dbał o ciebie. Jednak zaczynasz mieć syndrom sztockholmski. To nie jest miłość, nie jest jak Strade. Miałeś dylemat, chciałeś wrócić. jednak postanowiłeś pozostać. Powróciłeś do Lawrence'a i go przytuliłeś. To jest nowy rozdział twojego życia. Wszystko będzie dobrze.
Porażka (Fail) Weszliście do jego domu. Poszedł do kuchenki i zaczął ci robić herbaty. Po jakimś czasie wrócił do ciebie, herbata miała dziwny zapach, ale i tak ją wypiłeś. Zacząłe*ś mu mówić o szczegółach swojego przetrzymania. Zaproponował ci, abyś poszedł z tym na policje, jednak ty kurczowo zaprzeczyłeś, wiedząc, że ta osoba i tak makontakty i mogą go do ciebie zaprowadzić. Zaproponował ci, żebyś przez jakiś czas u niego był, jeśli nie masz gdzie iść. Zgodziłeś się i przytuliłeś go w ramach podziękowania. Niemalże natychmiast po tym poczuł*ś się zmęczony, więc Lawrence położył cię do łóżka. Dwa dni minęły, Lawrence cię nie uderzył, zabandażował wszystkie rany i dbał o ciebie. Jednak zaczynasz mieć syndrom sztockholmski. To nie jest miłość, nie jest jak Strade. Miałeś dylemat, chciałeś wrócić. Nie mogłeś, to nie jest miłość. Postanowiłeś uciec przez okno. Otwierając zamki zaalarmowałeś Lawrence'a. Kiedy chciałeś przyśpieszyć proces, zostałeś walnięty w głowe. Po przebudzeniu okazało się, że Lawrence obciął ci nogi. Powiedział, że nigdzie nie odchodzisz i zostajesz z nim na zawsze. Podszedł bliżej i cię pocałował. Na samym końcu pojawia się komunikat "Chciałem tylko uciec, jednak spotkałem kogoś samego"
Przepraszam* (ごめんね)
Weszliście do jego domu. Poszedł do kuchenki i zaczął ci robić herbaty. Po jakimś czasie wrócił do ciebie, herbata miała dziwny zapach, ale i tak ją wypiłeś. Zacząłe*ś mu mówić o szczegółach swojego przetrzymania. Zaproponował ci, abyś poszedł z tym na policje, jednak ty kurczowo zaprzeczyłeś, wiedząc, że ta osoba i tak makontakty i mogą go do ciebie zaprowadzić. Zaproponował ci, żebyś przez jakiś czas u niego był, jeśli nie masz gdzie iść. Zgodziłeś się i przytuliłeś go w ramach podziękowania. Niemalże natychmiast po tym poczuł*ś się zmęczony, więc Lawrence położył cię do łóżka. Dwa dni minęły, Lawrence cię nie uderzył, zabandażował wszystkie rany i dbał o ciebie. Jednak zaczynasz mieć syndrom sztockholmski. To nie jest miłość, nie jest jak Strade. Miałeś dylemat, chciałeś wrócić. Postanowiłeś uciec, to nie jest miłość. Uciekłeś przez okno spowrotem do Starde'a. Był on zadowolony, że powróciłeś do niego. Był zły mimo wszystko. W ramach kary za złe zachowanie, wziął śrubokręt i dźgnął cię w oko. Następnie nożem odciął ci ucho. Rzucił cię na podłogę i zaczął rozcinać brzuch. Kiedy błagałeś o wybaczenie, a zdrowie spadło ci do 0, wyciągał na wierzch twoje wnętrzności. Nie wiadomo jak, ale nadal byłeś żywy. Otworzył ci szkielet. Nawet jeśli boli, twoje serce jest dziwnie za satysfakcjonowane. Wyrwał twoje serce i zaczął je jeść. W ostatnich sekundach spytałeś się, czy mu to smakuje. I z akompaniamentem jego zdziwienia, umarłeś.
Przepraszam* (ごめんね) [Nie, nie skopiowało mi się przypadkiem to samo, to ma tą samą ścieżke, tylko inne zakończenie. W tym nie giniesz 👍]
Weszliście do jego domu. Poszedł do kuchenki i zaczął ci robić herbaty. Po jakimś czasie wrócił do ciebie, herbata miała dziwny zapach, ale i tak ją wypiłeś. Zacząłe*ś mu mówić o szczegółach swojego przetrzymania. Zaproponował ci, abyś poszedł z tym na policje, jednak ty kurczowo zaprzeczyłeś, wiedząc, że ta osoba i tak makontakty i mogą go do ciebie zaprowadzić. Zaproponował ci, żebyś przez jakiś czas u niego był, jeśli nie masz gdzie iść. Zgodziłeś się i przytuliłeś go w ramach podziękowania. Niemalże natychmiast po tym poczuł*ś się zmęczony, więc Lawrence położył cię do łóżka. Dwa dni minęły, Lawrence cię nie uderzył, zabandażował wszystkie rany i dbał o ciebie. Jednak zaczynasz mieć syndrom sztockholmski. To nie jest miłość, nie jest jak Strade. Miałeś dylemat, chciałeś wrócić. Postanowiłeś uciec, to nie jest miłość. Uciekłeś przez okno spowrotem do Starde'a. Był on zadowolony, że powróciłeś do niego. Przeprosiłeś go za ucieczke i wytłumaczyłeś, że złamłeś ręke próbując do niego uciec. Spytał się ciebie, czy jesteś głodny, po czym zaczął cię karmić piersią.
*- a przynajmniej tak mi w jednym języku wytłumaczyło. Przy innym było "to boli", a przy kolejnym "tego imiennie nie odnaleziono". A wy jak myślicie, jak jest poprawnie?
