Abimin Arkadaşı | Texting

99 (FİNAL PART 2)

Duhan'dan..

Oğlumu görecektim.. İlk kez görmeyecektim ama ilk kez babası olarak görecektim. 1 seneden fazla zamandır benimle annesinin arkadaşı olarak görüşüyordu aynı zamanda Pelin ve Bora ile pedagoga gidiyorlardı beklenen zaman gelmişti her şeyi anlatacaktık bugün.

Elimdeki oyuncağa bakıp gülümsedim ellerim titriyordu. Sanırım çok korkuyordum çok çok çok hemde. Benden nefret edecekti belkide. Duhan olarak çok seviyordu ama baba olarak kabul edemezse ben ne yapardım. 

Evlerinin önüne gelip bahçe kapısındaki güvenlikten geçtim kapıyı çaldığımda Doruk'un neşeli sesini duydum "Ben açarıııım."

Kapı açıldığında gülümseyerek bağırdı "Duhaaann!"

Yere eğilerek kucağıma atlamasını sağladım. "Koçum benim bee ! Sen büyüdün mü bi haftada çok ağırlaşmışsın."

"Babamla basketbol oynuyoruz akşamları boy attım birazda kilo aldım tabi."

Babasıyla..

Eliyle yüzümü tutup gözlerimin içine baktı. Yemyeşil gözleri ve açık kahve saçları vardı ışık saçıyordu gülüşüyle.

Fısıltıyla konuştu. "Anneme sakın söyleme çok kızar ama babamla gizlice hamburger yemeye gittik." Kıkırdadı ve üç parmağını gösterdi. "Hemde 3 kez."

Babasıyla..

Dolan gözlerimi gizlemeye çalışıp güldüm. "Koçum 1 haftada 3 kez çok değil mi sanki annen biraz haklı."

O sırada arkamızdan adım sesleri geldi. "Babam kim geldi."

Sorusuna yanıt vermeye gerek kalmadan kendisini gördüm Bora'nın.

"Aa hoşgeldin Duhan." Dedi tebessüm etmeye çalışarak.

Doruk'u kucağımdan indirdim oyuncak hala elimdeydi henüz vermemiştim sırası vardı.

Başımı sallayıp elimi uzattım tokalaştık. "Hoşbuldum."

Beraber evlerinin salonuna geçtik oyuncağı koltuğa bıraktım.

"Pelin'de gelir şimdi." Doruk'a döndü. "Babam git bak bakalım annene nerede kalmış."

Doruk hızlıca koşturarak merdivenleri tırmanmaya başladığında arkasından seslendi. "Yavaş ol düşeceksin."

Bora.. Bora iyi biriydi. Bora gerçekten iyi biriydi. Ve oğluma iyi babalık yapmıştı. Bu geçen sürede bunu anlamıştım. Hayatta herkesten öğreneceğimiz şeyler vardı. Artık egomu bir kenara bırakmıştım ve Bora'dan bir çok şey öğrenmiştim. Mesela bir aile olabilmek.. Karına ve çocuğuna sonsuz sevgiyi sunabilmek, bir aile babası olabilmek.. Ben bu konuda sınıfta kalmıştım. Mila'ya iyi bir babaydım ama Fatmanur'a.. Ben ona şerefsizlik yapmıştım çok büyük şerefsizlik.

Bora'ya döndüm. "Sana daha önce bunu hiç söylemedim ama herşey için teşekkür ederim Bora. Oğluma iyi bir baba olduğun için teşekkür ederim."

Bora şaşırsada hemen toparladı kendini. "Duhan." dedi resmi ama yumuşak bir sesle. "Doruk benimde oğlum benim elime doğdu, benim kollarımda uyudu, benimle büyüdü. Sen ol yada olma ben hep onun babası olarak kalacağım."

Başımı salladım dalgın gözlerle. "Sen iyi bir adamsın."

"Sende öylesin."

Doruk koşarak içeri girdiğinde Bora'nın kucağına attı kendi. "Yavaş babam yavaş bak yine kıracaksın bir yerlerini."