"ဖေဖေ့~ မေမေကပြန်မလာတော့ဘူးလားဟင်"
"သားမေမေက သူ့ရဲ့နောက်ထပ်သားတစ်ယောက်နဲ့ပျော်နေပြီသားရဲ့"
"ဘာလို့လဲဖေဖေ့ အဲ့လိုမရဘူးလေ...မေမေကသားကိုရောမချစ်ဘူးလား"
8နှစ်သားအရွယ်ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့မေးခွန်းကြောင့် အဖေဖြစ်သူခမျာမျက်ရည်တွေပင်ဝဲလျက်။
မတတ်နိုင်ပေ...သားလေးလက်ခံနိုင်ဖို့အတွက်ဒီအရွယ်ကတည်းက သူနားလည်အောင်ပြောပြထားရပေမည်။
"ချစ်ပါတယ်joonieရယ် သားမေမေကသားကိုချစ်ပါတယ်...ဒါပေမဲ့သားမေမေက သားထက်ငွေကြေးဥစ္စာတွေကိုပိုချစ်တာသားရဲ့..."
အဖေပြောခဲ့တဲ့ထိုစကားဟာ ဒီနေ့ဒီချိန်အထိnamjoonနားထဲကမထွက်ခဲ့ပေ။
အချစ်ကြီးလွန်းတဲ့အဖေဟာ သူတို့သားအဖကို
အမေထားသွားတဲ့နေ့ကတည်းက အမေဖြစ်သူရဲ့နောက်အိမ်ထောင်နဲ့ပျော်ပါးနေတဲ့ပုံရိပ်တွေကို မျက်ရည်မဆယ်နိုင်ကာနေ့စဉ်မပျက်
သွားချောင်းကြည့်ခဲ့သည်။
အဖေဟာ အမြဲတမ်းအိမ်ကိုအသက်မဲ့နေတဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ပြန်လာတတ်သည်။
တစ်ရက်တစ်ရက်နဲ့ သူနားလည်တဲ့အရွယ်ရောက်လာတဲ့နောက် အဖေ့ရဲ့မျက်ရည်တွေအတွက်အမေ့ကိုစိတ်နာတတ်ခဲ့သည်။
အမေရွေးချယ်သွားခဲ့တဲ့အဲ့ဒီမိသားစုကိုရောပေါ့။
5နှစ်အရွယ်ကလေးတစ်ယောက်အား မိခင်မဲ့ဖြစ်စေကာ ချမ်းသာတဲ့ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့
ပျော်ပါးနေတဲ့အမေဖြစ်သူကို သူစိတ်နာသင့်သည်ဟုထင်သည်။
နေ့စဉ်မပျက် အိပ်ယာနိုးတိုင်းအမေဖြစ်သူကိုငိုယိုကာပြန်လာဖို့အော်ခေါ်နေခဲ့တဲ့ကောင်လေးဟာ သူ့ဖခင်ရဲ့မျက်ရည်တွေကိုနားလည်ခံစားတတ်လာခဲ့တဲ့အချိန်မှာ အမေဆိုတဲ့နာမကို သူ့ပါးစပ်ကဘယ်တော့မှထုတ်မပြောခဲ့တော့ဘူး။
အဖေဟာလဲ သူ့အတွက်အလုပ်ကြိုးစားရင်းပဲနောက်ဆုံးတွင်ရောဂါနှင့်ဆုံးပါးသွားခဲ့တော့သည်။
အဖေဆုံးသွားတဲ့နောက်ပိုင်းမှာတော့namjoonတစ်ယောက်ထဲ ဒီကမ္ဘာကြီးထဲမှာဆွေမျိုးမရှိအသိမရှိနှင့် ကျင်လည်ခဲ့ရသည်။
အမေဖြစ်သူနှင့် သူ့ရဲ့ချစ်လှစွာသောသားဖြစ်သူကိုလည်း တစ်ခါတစ်ရံသွားချောင်းကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင်တေးမှတ်ထားတတ်သေးသည်။
