"Omma.."
"ရှင်..."
"ဒီတစ်ခေါက် သားပြန်ရင်ommaတို့ပါလိုက်ခဲ့ပါ့လားဟင်"
"Kookieက ဘယ်နေ့ပြန်မှာလဲ"
"သားကနောက်3ရက်လောက်နေရင် ပြန်မှာommaရဲ့"
"သား..Kookie"
"ဗျာ.."
"သားမှာစိတ်အဆင်မပြေစရာတွေရှိနေရင် ommaကိုပြောပြလို့ရတယ်နော်kookie"
"သားမှာအဲ့လိုတွေမရှိပါဘူး...သားအဆင်ပြေပါတယ်"
သူမသားBusanကိုရောက်တဲ့နေ့က သူတို့ကိုလွမ်း၍ဆိုလို့သာ ဘာမေးခွန်းမှထပ်မမေးမိလိုက်။
ပုံမှန်ဆိုသူမရဲ့သားဟာ တက်ကြွလွန်းတဲ့ကလေးတစ်ယောက်ပင်...သွက်သွက်လက်လက်၊တက်တက်ကြွကြွ ပြောဆိုပြုမူတတ်တာ Kookieရဲ့အမှတ်အသားတစ်ခုလို့တောင်ပြောလို့ရနိုင်၏။
သို့သော် ဒီတစ်ခေါက်တွင်သူ့သားဟာ အမြဲမှိုင်နေကာ မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေတာကိုသူမသတိထားမိသည်။
ထမင်းစားချိန်၊မိသားစုစကားပြောချိန်တွေဆို ပြုံးပြနေတတ်ပေမဲ့ စိုးရိမ်စရာတစ်ခုခုရှိနေသလို၊စိတ်ထဲထင့်စရာကိစ္စတစ်ခုခုရှိနေသလိုမျိုးဖြစ်နေတာကိုတော့ သူမခန့်မှန်းတတ်သည်။
သူမသားနဲ့အတူပါလာတဲ့ ကောင်လေးဟာလည်းkookieလေးကိုခေါ်ပြီးမှ တစ်ခါတည်းပြန်လိုက်ပါ့မယ်ဆိုသောကြောင့် Kookieနဲ့ဘေးချင်းကပ်ရပ်ဧည့်သည်ခန်းတွင်စီစဉ်ပေးလိုက်၏။
သူတို့ချင်းစကားပြောနေချိန်တွင်လည်း kookieတစ်ယောက်ငိုနေသံကိုကြားကြားနေရသည်။
လူငယ်တွေရဲ့ကိစ္စပေမယ့် သူမရဲ့သားကိုအခုလိုမရွှင်မပြအခြေအနေကြီးနဲ့ ပြန်မလွှတ်လိုက်ချင်ပေ။
"သား...ommaကသားကိုမွေးထားတဲ့မိခင်ဆိုပေမဲ့ သားဘဝကိုမပိုင်ဘူး..ရှေ့ဆက်လျှောက်ရမဲ့လမ်းတွေကသားကိုယ်တိုင်ပဲခင်းပြီးလျှောက်ရမှာ...အခက်အခဲတွေကတော့ရှိလာမှာပဲသား...ဒါပေမဲ့အဲ့ဒီလိုအခက်အခဲတွေကိုကျော်ဖြတ်ဖို့ ခွန်အားတွေကိုသားလိုအပ်တယ်လေ..အဲ့ဒီသားလိုအပ်မဲ့ခွန်အားတွေရဲ့တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာommaတို့ပါဝင်ချင်တယ်သား..."
"...."
"သားဘဝကိုသားပဲပိုင်တယ် အဲ့တာကိုမှတ်ထားပါ...ကိုယ့်ရွေးချယ်မှုကို ယုံကြည်ချက်ရှိရှိနဲ့လေးစားပါ..နှလုံးသားကိုအလိုလိုက်လို့ရတယ် ဒါပေမဲ့ဦးနှောက်ကိုလည်းမမေ့နဲ့သား..သားကိုမပျော်ရွှင်စေဘူးလို့ဦးနှောက်ကပြောနေရင် နှလုံးသားကလက်မခံလည်း စိတ်ဖြတ်နိုင်အောင်ကြိုးစား...ကိုယ့်ကိုပျော်ရွှင်စေမဲ့အရာကိုပဲ ရွေးချယ်...ရွေးချယ်မှုတော့မှန်ပါစေပေါ့သားရယ်"
