မနက်ခင်းဘက်ပုံမှန်အတိုင်းသူနိုးလာချိန်တွင် ပုံမှန်မဟုတ်နေသည်မှာသူ့လက်ကိုကိုင်လျက် ကုတင်ဘေးမှာအိပ်ပျော်နေတဲ့hyungပင်ဖြစ်သည်။
ဖြစ်ခဲ့တဲ့အဖြစ်အပျက်တွေကိုပြန်လည်စီစစ်ကြည့်လိုက်စဉ် hyungညကအိမ်မပြန်ပဲဒီမှာနေလိုက်တာဖြစ်မည်ကိုတွေးမိလိုက်သည်။
အိပ်ပျော်နေတဲ့hyungကိုသေချာကြည့်မိမှ အရင်ကကြည်ကြည်လင်လင်ရှိခဲ့တဲ့ခပ်မိုက်မိုက်မျက်နှာဟာ အခုများတော့နွမ်းလျလျလေးရှိနေသည်။
နှုတ်ခမ်းမွှေးရှည်ရှည်တွေအား မရိတ်ပဲပစ်စလိုက်ခက်ထားထားပုံသည် သူဘယ်လောက်စိတ်ဓာတ်ကျနေကြောင်းကို ဖော်ပြနေသယောင်။
ညကကိစ္စအကြောင်းကိုအတွေးရောက်မိချိန် သူhyungအပေါ်အနည်းငယ်တော့ စိတ်ထင့်သွားမိသည်။
သူ့အပေါ်အမြဲတမ်းနူးညံ့လာခဲ့တဲ့hyungဆီက အဲ့ဒီလိုကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းဆက်ဆံခံလိုက်ရချိန်မှာ သူဘာကိုမှတွေးလို့မရတော့ပဲ ဦးနှောက်ထဲမှာအရာအားလုံးဟာ ဗလာနတ္ထိဖြစ်သွားခဲ့တာ။
ပတ်ဝန်းကျင်ကဘယ်လိုအသံမျိုးကိုမှလည်း သူမကြားနိုင်တော့ပေ။
သူသတိထားမိချိန်တွင် သူရဲ့မျက်နှာဟာhyungရဲ့လက်တွေကြားကိုရောက်နေခဲ့ပြီး မျက်နှာပေါ်ကစိုစိစိခံစားချက်ကြောင့် သူ"ငိုနေခဲ့တာပဲ"ဆိုတာကိုလည်းသဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
hyungဟာလည်းသူ့ကိုတောင်းပန်စကားတွေဆက်တိုက်ဆိုနေခဲ့သည်။
အဲ့ဒီအချိန် သူhyungကိုဘာမှပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာပဲ ရင်ဘက်ရဲ့ညာဘက်ခြမ်းဟာချက်ချင်းထိုးအောင့်လာခဲ့ပြီး အသက်ရှုရလည်းခက်ခဲလာခဲ့သည်။
အဲ့ဒီခံစားချက်ဟာ အတော်ကိုခံစားရခက်တာကိုသူမှတ်မိသည်။
နှလုံးတစ်ခုလုံးကို ဆွဲစုပ်နေပြီးရေထဲမှာရုန်းကန်အသက်ရှုနေရတဲ့လူတစ်ယောက်နှင့်တူသည်။
သူ့ကိုယ်သူ သေတော့မယ့်လူတစ်ယောက်လိုခံစားလိုက်ရသည်အထိ ဝေဒနာဟာအတော်ဆိုးခဲ့သည်။
အဲ့ဒီအခြေအနေအတိုင်းပဲရင်ဘက်ကိုဖိကာ အသက်ကိုခက်ခက်ခဲခဲရှုနေရပြီး ခနအကြာအခြေအနေတွေဟာပြန်တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။
ပြီးနောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုခန္ဓာကိုယ်ကအားအင်တွေကုန်ခမ်းသွားတဲ့ခံစားချက်နှင့်အတူ သူလည်းခုံကိုမှီလိုက်ကာ ချိနဲ့နဲ့ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
