"Hello~"
"ဟုတ်hyung"
"ဘာတွေလုပ်နေလဲ မျက်ဝန်းဝိုင်းလေး"
"ဘာမှတော့မလုပ်ပါဘူး ဗိုက်ဆာလာလို့အောက်ဆင်းပြီးခေါက်ဆွဲစားနေတာ"
"ခေါက်ဆွဲရောပြုတ်တတ်ရဲ့လား"
"အသင့်စားခေါက်ဆွဲလေဗျာhyungကလဲ ကျွန်တော်ဒီလောက်တော့လုပ်တတ်ပါတယ်"
"ဟဟ...ဟုတ်ပါပြီကွာ...ကိုယ်ကစတာကိုစိတ်ကလဲလက်တစ်ဆစ်ရယ်"
Hyungအိမ်ကထွက်လာပြီးနောက်ပိုင်း ညဘက်တွေနေ့တိုင်းဖုန်းပြောဖြစ်ကြသည်။
အခုဆိုရက်ပေါင်းမနည်းတော့။
အမြဲတမ်းhyungဘက်ကပဲစ၍ဖုန်းခေါ်တတ်စမြဲ။
တစ်ရက်လေးတောင်ပင် ဖုန်းအခေါ်ပြတ်ခဲ့သည်မရှိ...။
နေ့လည်တွေလဲ သင်တန်းသွားရန်လိုက်ပို့...သင်တန်းအပြန်လာကြိုတာတွေရှိတာတောင် ညဘက်ဆိုသတိရလို့ဆိုကာ ဆင်းခြေမျိုးစုံနဲ့ဖုန်းဆက်ပြန်သည်။
စကားတွေနာရီနဲ့ချီပြီးပြောနေဖြစ်ကြရင်တောင် ဘယ်သူမှငြီးငွေ့ကြသည်မရှိ။
သူ့ရဲ့ကိုယ့်ရဲ့ တစ်နေ့တာတွေကိုညဘက်တွင်မျှဝေရတာဟာလည်း ကြည်နူးရခြင်းတစ်မျိုးပင်။
"မျက်ဝန်းဝိုင်းလေး"
"ပြောလေhyung"
"မျက်ဝန်းဝိုင်းလေးကို တကယ်လွမ်းတယ်သိလား"
"Hyungကလဲ နေ့လည်ဘက်တွေလဲတွေ့နေရတာကို"
"မတူဘူးလေကွာ...အဲ့တာကအချိန်ခဏလေးပဲ...ကိုယ်ကမင်းနဲ့အချိန်အကြာကြီးတွေ့ချင်တာ"
ဟုတ်တော့လဲဟုတ်သည်။
ဦးလေးပြန်ရောက်ကတည်းက သင်တန်းအသွားအပြန်ကလွဲလို့hyungနဲ့ သေချာမတွေ့ရတော့ပေ။
ဒါ့ကြောင့်ပိတ်ရက်တစ်ရက်ရက်တော့ hyungနဲ့သေချာတွေ့ရဦးမည်။
သူလည်းhyungကိုမလွမ်းပါဘူးဆိုလိမ်ရာကျမှာပေါ့။
"ဒါဆိုလဲ နှစ်ယောက်လုံးအားတဲ့တစ်ရက်ရက်လောက်တွေ့ကြတာပေါ့....နော်hyung"
"တကယ်ပြောတာနော်မျက်ဝန်းဝိုင်းလေး"
"အင်းပေါ့hyungရဲ့ jiminတို့အတွဲလဲခေါ်ကြမယ်လေ လူများတော့ပိုပျော်ဖို့ကောင်းတာပေါ့"
