"ကောင်လေး ဘာဖြစ်လာတာလဲကိုယ့်ကိုပြောပြလို့ရပြီလား"
=======
*Flashback*
ထိုနေ့က.....
သူhyungဆီကပြေးထွက်လာခဲ့ပြီးအိမ်ကိုမပြန်ခဲ့ပေ။
သူပြန်သွားခဲ့ရင် သေချာပေါက်hyungလာရှာမှာကိုသူသိသည်။
အဲ့တာကြောင့်ပဲ ဖြစ်ချင်ရာဖြစ် ရောက်ချင်ရာရောက်ပါစေဟုတွေးကာ လျှောက်သွားနေခဲ့သည်။
သွားနေရင်း ငိုထားတာတွေလည်းများကာ အချိန်ကြာကြာပြေးလွှားထားရတာတွေကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်ကသိသိသာသာအားနည်းလာခဲ့လေသည်။
ဆက်လည်းမလျှောက်နိုင်တော့တာကြောင့် ရောက်တဲ့နေရာမှာပဲ ထိုင်ချကာခန္ဓာကိုယ်ကိုအနားပေးရတော့၏။
သို့သော်စိတ်နဲ့ကိုယ်နဲ့ကလည်းကပ်မနေပေ။
ဘယ်နေရာကိုရောက်နေမှန်းလည်းသူမသိ...။
လမ်းပေါ်မှာ သွားလာနေကြတဲ့လူတွေကိုမြင်နေရပေမဲ့လည်း မျက်ရည်တွေကြောင့်အမြင်တွေ မှုန်ဝါးနေခဲ့သည်။
ဘယ်အရာကိုမှ မစဉ်းစားချင်တော့သည့်တိုင် Hyungသူ့အပေါ်လုပ်ရက်ခြင်းတွေကိုသာ ထပ်ခါထပ်ခါမြင်ယောင်လာသည်။
hyungမှာအကြောင်းအရင်းရှိလို့ဖြစ်မှာပါဟု မတွေးနိုင်တော့အောင်ကို သူ့ခေါင်းတွေထူပူနေခဲ့တာဖြစ်မည်။
မျက်လုံးတွေလည်း ကျိန်းစပ်ကာနေပေမယ့် မရပ်မနားသာငိုမြဲငိုနေခဲ့၏။
ထိုအချိန် သူ့ဘေးနားကိုလူတစ်ယောက်ရောက်လာခဲ့ပြီး....
"ကောင်လေး..."
အသံကြားတာကြောင့် သူမော့ကြည့်မိရာ ဟိုတစ်ခါသူ့ကိုကူညီပေးခဲ့တဲ့Namjoon hyungဖြစ်နေခဲ့သည်။
မော့ပဲကြည့်နေကာ ဘာစကားမှမပြောတဲ့jungkookကြောင့် သူကပဲဆက်ပြောရတော့သည်။
"ဘာလို့ ဒီမှာတစ်ယောက်ထဲငိုနေရတာလဲ...အချိန်ကလည်းမစောတော့ဘူးလေကွာ"
"Nam...Namjoon hyung"
"ဟုတ်ပါတယ် ကိုယ်ပါ...ဘာတွေဝမ်းနည်းနေရတာလဲကွာ...."
"ကျွန်တော်...ကျွန်တော်..."
ပြောဖို့ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ အဲ့ဒီအကြောင်းတွေးမိတိုင်းဆို့နစ်လာကာပြောမထွက်ခဲ့ပေ။
