"gi gi.."
"ပြောပါဗျာ"
"Minလေ ဟိုအမကိုသိပ်မသင်္ကာဘူးသိလား"
"အွန်းးး..အဲ့ဒီကိစ္စကိုကိုယ်လဲပြောချင်နေတာ"
Jiminဘယ်သူ့ကိုဆိုလိုလဲဆိုတာ သူတန်းသိသည်။
"yoonရဲ့ပုံစံက အရင်ကိုယ်တို့ခင်ခဲ့တုန်းကလိုမဖြူစင်တော့ဘူး...ပိုရဲတင်းလာပြီးတော့ အမြဲတမ်းတစ်ခုခုကိုကြံစည်နေသလိုပဲ"
"အဲ့တာကိုပဲပြောတာ... jungkook အတွက်လဲစိတ်ပူတယ်"
"သူ့ကိုကြည့်ရတာTaehyungကိုမရရအောင်ယူမဲ့ပုံစံပဲ"
"အဲ့တာကို အဲ့လူကရောမသိဘူးလား"
"Taehyungကတခြားအရာတွေမှာသာ သတိကြီးတာ...ဒီနေရာမှာကျသုံးစားလို့ကိုမရဘူး...သူဘာလို့yoonကိုသံသယနည်းနည်းလေးတောင်မဖြစ်လဲဆိုတာ ကိုယ်လဲအံ့ဩနေတာ"
"ဟုတ်ပါ့ ဘေးလူတွေတောင်မြင်တာကို.."
"ဟင်းး.. Taehyungကyoonကိုအရမ်းယုံကြည်လွန်းနေတယ်"
"Jungkookသူ့ကြောင့်နဲ့နာကျင်ရလို့ကတော့ အဲ့လူကိုminကိုယ်တိုင်သွားသတ်မှာ"
"စိတ်လျှော့ပါminရယ် သူများအတွက်ပဲစိတ်ပူမနေနဲ့ကိုယ့်အတွက်ကိုယ်ပဲ အရင်စိတ်ပူပါဦး"
"ဟွန် minကဘာကိုစိတ်ပူရမှာလဲ"
"....."
"ဘာဖြစ်တာလဲ...အပြုံးကြီးက ကျက်သီးထစရာ"
လူယုတ်မာအပြုံးနဲ့yoongiကြောင့်jiminတစ်ယောက် ကြောင်တောင်တောင်လေးနဲ့ ချွေးစီးပြန်နေရပြီ။
"အားး...Min Yoongi!!..ခင်ဗျားနေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီးကို မယုတ်မာနဲ့နော်"
ဘာကိုဆိုလိုလဲဆိုတာသိသွားလေတော့ ထိုင်နေတဲ့ဆိုဖာပေါ်မှထကာ အခန်းထဲသို့လုံးနေအောင်ပြေးတော့သည်။
"အဲ့လိုပြေးလို့လွတ်ကြေးလား...ဟာဟာ့!"
"အားးး...Min Yoongi!"
အိမ်လေးအတွင်းမှာတော့ နေ့ခင်းကြောင်တောင်ယုတ်မာဖို့ကြံစည်နေတဲ့ အမဲလိုက်ကြောင်ကြီးဆီမှာ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက်ထောင်ချောက်ထဲခြေချော်ကျသွားလေတဲ့ ကြက်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ရှိလေရဲ့။
