အချိုပွဲရောင်းရန်ရှေးခေတ်ကိုကူးပြောင်းသွားခြင်း

26

အဲဒီနောက် သူ နောက်ထပ်အကြောင်းအရာတစ်ခု ထပ်ပြောပြန်တယ် "ဒီနေ့ ငါ့အဒေါ်ဆီလာတာက အများကြီးကူညီပေးခဲ့တဲ့ ဦးလေးကျောက်ကို ကျေးဇူးတင်ဖို့"

အဒေါ်ကျိုးက ကျောက်သလုံကို ပြုံးကာ ကြည့်လိုက်ပြီး "လောင်ကျောက် မင်းကို တခြားဘာ ကူညီပေးနိုင်မှာလဲ၊ သူ့ကိုယ်သူတောင် ဂရုမစိုက်နိုင်ဘူး"

ကျောက်သလုံက သူမကို ဂရုမစိုက်ဘဲ "ဒီအရာက ဆရာကြီး ကျန်း ပိုင်တာ မင်း တကယ်ကျေးဇူးတင်ချင်ရင် ကျန်းအိမ်ကိုသွားပြီး ကျေးဇူးတင်လိုက် အသုံးမဝင်ဘူးပြောလို့"

"ငါ့မှာ ဒီအစီအစဉ်ရှိတယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါ တံခါးကိုမရောက်ခင်ကောင်းတာတစ်ခုခုပြင်ဆင်ထားရမယ်။ ဦးလေးကျောက် ကို အရင်ကျေးဇူးတင်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား၊ မင်းငါ့ကိုမပေးရင် ငါမယူနိုင်ဘူး။"

ကျောက်သလုံ က "ကြိုဆိုပါတယ်"

လျိုရီ့မျန် အဒေါ်ကျိုး ရဲ့စိတ်အားထက်သန်မှုကို မခံနိုင်သောကြောင့် ကြက်သွန်ဖြူပင်ပေါက်နှင့် မွှေထားသော ကြက်ဥနှစ်လုတ်ကို စားခဲ့သည်။ အဆုံးမှာတော့ သူရဲ့ဗိုက်က မခံနိုင်တော့တဲ့အတွက် ကျီဝိန်ရဲ့နောက်မှာ ပုန်းအောင်းဖို့ ရုန်းကန်ခဲ့ရပါတယ်။

ကျီဝိန် သူတို့ရဲ့ ဖက်ထုပ်တွေကိုစားတော့မှာကို မြင်လိုက်ရတော့ အိမ်ပြန်ရန် စီစဉ်ခဲ့တယ်။ မထွက်ခင်မှာ အဒေါ်ကျိုး က သူတို့ကို ကိုင်းပင် ယူသွားခိုင်းတယ်။

အဒေါ်ကျိုးရဲ့အိမ်မှာ အကြာကြီးနေဖို့ မစီစဉ်ထားရာ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ညနေငါးနာရီ တခြားဘာမှလုပ်ဖို့ မစီစဉ်ထားဘူး။ ရေဆူအောင်တည်ပြီး အလှည့်ကျ ရေချိုးပြီးနောက် နှစ်ယောက်သား အိပ်ခန်းဆီသို့ ပြန်သွားကြတယ်။

ကျီဝိန် အိပ်ယာပေါ်တွင်ထိုင်ပြီး ပျင်းနေရာ ပိုက်ဆံရေတွက်ပြီး ထိုရက်များရဲ့ ၀င်ငွေနှင့် အသုံးစရိတ်များကို စစ်ကြည့်ကာ အိမ်တွင် ငွေအချောင်းသုံးဆယ်နီးပါးရှိနေကြောင်းတွေ့ခဲ့ရတယ်။

ချန်းလျှိုမြို့မှ သာမာန်လူများအတွက်မူ မိသားစုတစ်စုမှာ တစ်လလျှင် လေးချောင်း၊ နှစ်ချောင်းသာ ဝင်ငွေရှိသည်။ သုံးနှစ်ကြာအောင် အစာရေစာမသောက်မှ မိသားစုတစ်စုအတွက် ငွေသုံးဆယ်ကို သိမ်းဆည်းမယ်။ကျီဝိန် တစ်လခွဲကျော် ဈေးဆိုင်ဖွင့်ပြီး ငွေရှာခဲ့သည်။