အချိုပွဲရောင်းရန်ရှေးခေတ်ကိုကူးပြောင်းသွားခြင်း

29

"ကျေးဇူးပြုပြီး"

ကျန်းချွမ် စကားပြီးတာနဲ့ ကျီဝိန်ကို လေဟုမှတ်ထားသကဲ့သို့ လက်နောက်ပစ်ပြီး တံခါးဘေးတွင် ရပ်နေလိုက်တယ်။

ကျီဝိန်က စိတ်မဆိုးဘဲ မွှေးမွှေးရနံ့ ရှိတဲ့ ကွေ့ဟားကိတ်မုန့် တစ်ခုကို ယူစားလိုက်တယ်။

ချိုမြသောရနံ့နဲ့ အထိအတွေ့က ပါးစပ်ထဲမှာ အရည်ပျော်သွားကာ နူးညံ့ပြီးအရသာရှိတယ်။ အနည်းငယ်ချိုပြီး အဆီများနေသော်လည်း လက်ဖက်ရည်ခါးနှင့်အတူဆိုရင် ချိုမြမှုနှင့် ခါးသီးမှုသည် ရောယှက်နေသဖြင့် ကျေနပ်တဲ့ခံစားချက်ကို ချန်ထားပေးတယ်။

လူတိုင်းမျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း။

ကျီဝိန် နောက်ထပ် မုန့်များကို မစားတော့ဘဲ လက်အနားကို ညာလက်ဖြင့် ပုတ်လိုက်တယ်။ ရာချီတဲ့လူတွေလဲသွားပြီးနောက် ကျန်းချွမ်ကို လူတစ်ယောက် တားလိုက်တယ်။

"ဦးလေးချွမ်၊ မင်းဘာလို့ဒီကိုရောက်နေတာလဲ"

ကျန်းချွမ်က ကျန်းမိသားစုရဲ့ ဝမ်းကွဲဖြစ်ပြီး ငယ်စဉ်ထဲက ကျန်း မိသားစု သခင်နဲ့ လက်တွဲခဲ့သည်။ သူက သတိကြီးစွာထားတတ်သူဖြစ်သော်လည်း စီးပွားရေးလုပ်ရန် ဦးနှောက်မရှိသောကြောင့် အဘိုးကြီး ကျန်းက သူ့ကို အိမ်ထိန်းအဖြစ် ကျန်းမိသားစုမှာ ဆက်နေရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ကျန်းမိသားစုက သူ့ကိုမြင်ရတဲ့အခါ ကျန်းမိသားစုရဲ့ သခင်ငယ်ကိုတောင် ဦးလေးလို့ခေါ်ရပါတယ်။

ကျန်းမင်ယွမ် အိမ်ထဲမှာ တစ်ရက်လုံး စာအုပ်ဖတ်နေခဲပြီး ခဏ လမ်းလျှောက်ထွက်ရန် စီစဉ်နေသော်လည်း ယခုအချိန်မှာ ကျန်းချွမ်က အိမ်မှာ သူ့အဖေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဘာလုပ်နေမှန်းမသိ ခန်းမထဲမှာ ရပ်နေတယ်။

သူ အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ မလှမ်းမကမ်းတွင် ထိုင်နေတဲ့ ကျီဝိန် ကိုတွေ့လိုက်ကာ "အိမ်မှာ ဧည့်သည်ရှိနေမှန်း မသိဘူး၊ မင်ယွမ် ရိုင်းသွားပါတယ်။"

ကျန်းမင်ယွမ်က ဆယ်နှစ်သားအရွယ်ကတည်းက စာမေးပွဲအောင်ရန် ရည်မှန်းချက်ထားခဲ့ပြီး မလိုအပ်ဘဲ အပြင်ထွက်တာ ရှားပါတယ်၊ အများစုက စာကျက်ခန်းထဲမှာ သော့ခတ်ပြီး ခက်ခက်ခဲခဲ စာသင်နေရတယ်။ ကျီဝိန်ကို မမြင်ဖူးသလို သူ့အကြောင်း ကောလဟာလလည်း မကြားဖူးပါဘူး။အရပ်ရှည်ရှည် ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့အသွင်အပြင်နဲ့ ထူးကဲတဲ့အတွေးအမြင်နဲ့ ကြည့်လိုက်ပြီး မိတ်ဆွေဖွဲ့ရန် စိတ်ကူးတချို့နဲ့ သူ့ဘေးမှာ ရပ်နေသော သူ့ဆီသို့ အမြန်လျှောက်သွားခဲ့ပြီး သူ့ဘေးမှာရပ်နေလိုက်တယ်။နှုတ်ဆက်ဖို့ လက်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီး