"ဦးလေးကျောက် ရဲ့အိမ်က ကျန်းအိမ်နဲ့ ယှဉ်လို့မရဘူး၊ ဒါပေမယ့် ငါ့အိမ်ထက်တော့ ပိုသာတယ်" ကျီဝိန် ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် အိမ်အပြင်ဘက်မှ ဝင်လာခဲ့တယ်။
ကျောက်ဟူက မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ကာ သူ့အမေကို ချက်ခြင်းခေါ်လိုက်ပြီး "အမေက မီးဖိုချောင်ထဲမှာရှိနေတယ်" လို့ပြောလိုက်တယ်။
ကျီဝိန် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ရပါတယ် အဒေါ်ကျိုး ဒီမှာ မရှိလဲ ကိစ္စမရှိဘူး၊ အဲဒါတွေက ခုနက လုပ်ထားတဲ့ ဖက်ထုပ်တွေပါ။ စမ်းကြည့်ဖို့ ငါယူလာပေးတာ။"
သူတို့ လှည့်ကြည့်တော့ ဖက်ထုပ်ပေါင်း သုံးဆယ်၊ လေးဆယ်လောက် ကျန်နေတဲ့ကာ တော်တော်ကြီးတယ်။
ပူတယ်၊ ပူသေးတယ်။
"လာ လာ မြည်းစမ်းပါဦီး၊ ပူနေတုန်းပဲ"
ကျီဝိန် စားပွဲပေါ်တင်ပြီး ပန်းကန်ပြားယူဖို့ ကျောက်ဟူကို အမိန့်ပေးကာ ကျောက်သလုံကို စားဖို့ တိုက်တွန်းလိုက်ပါတယ်။
ကျောက်သလုံက သည်းမခံနိုင်တော့ပဲ စားလိုက်တယ်။ သူ အထဲမှာ အသားတွေရှိမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး။
ကျောက်ဟူ ပန်းကန်ကိုယူလာပြီးတာနဲ့ ကျီဝိန် က ကျန်တဲ့ ဖက်ထုပ်အားလုံးကို အဲဒီ့ပေါ်မှာ တင်လိုက်တယ်။
ကျောက်သလုံ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး စကားမပြောရာ ကျီဝိန်က ပြုံးပြီးပြောတယ် "ဦးလေးကျောက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အုတ်တွေဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံစုလိုက်တာ နောက်ဆုံးအကြိမ် ပါ ဒီဖက်ထုပ်က မင်းအတွက်တင်မကဘူး အဒေါ်ကျိုး ကိုလည်း ကျေးဇူးတင်တယ်။ ငါ့မိသားစုကို ဂရုစိုက်ဖို့ ရေသာခိုနေချင်ရင်တောင် အဒေါ်ကျိုးကြောင့် ရေသာခိုလို့မရဘူး။
ကျီဝိန် ပြောသောစကားကြောင့် ကျောက်သလုံ ထိတ်လန့်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ပိတ်သွားခဲ့တယ်။
"ယို့ မျန်မျန်၊သာ့လန်၊မင်းဘာလို့ဒီကိုရောက်နေတာလဲ"
(သာ့လန် - အကြီးအကဲကို ရည်ညွှန်းတာ)
လက်တစ်ဖက်က ပန်းကန်ပြားကို ကိုင်ထားတဲ့ အဒေါ်ကျိုး က သူတို့ နှစ်ယောက်ကို တွေ့တော့ မျက်နှာမှာ အပြုံးနဲ့ ချက်ချင်း လျှောက်သွားတယ်။
YOU ARE READING
အချိုပွဲရောင်းရန်ရှေးခေတ်ကိုကူးပြောင်းသွားခြင်း
Fantasyကျီဝိန်ဟာ ကမ္ဘာ့အဆင့်မီ မုန့်ဖုတ်သမားတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားခဲ့ပေမယ့် ကံမကောင်းစွာပဲ ဆုပေးပွဲအခမ်းအနားသို့ သွားရာလမ်းမှာ ကားမတော်တဆမှုကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့ပါတယ်။ သူပြန်နိုးလာသောအခါတွင် သူက ရွာတစ်ရွာရဲ့ကျော်ကြားသော လူဆိုးဖြစ်နေပြီ။ သူဟာ စာ...
