K.O. OKULU

17.BÖLÜM

Hikayemin başından beri anlattığım şey aslında aynı: Ölüm, yalnızlık, korku ve daha niceleri. Ancak anlatmak istediğim bir şey var ki bunu da masalın sonunda öğreneceksiniz. Merak ettiniz değil mi ? Söyleyeyim o halde. Pişmanlık. Ancak bu, yaptığım şeylerin pişmanlığı değil. Tamamen yapamadıklarımdan, yaşayamadıklarımdan dolayı bir pişmanlık. Sonuçta bu hikayenin sonunu karakterlerin hiçbiri bilmiyordu. Ve bu yaşananlar ise hiçbirimizin suçu değildi. Belki de ben öyle sanıyordum...

Kızın hıçkırıkları durmamıştı. Aynı şeyi tekrar edip duruyordu. "Ben hiç göremedim onu. Şimdi sesini de duyamayacağım" İki cümle ne kadar acıtır demeyin. Bu iki cümle benim içime o kadar oturmuştu ki. İster acıma ister vicdan koyun bunun adına. Ben tamamen insanlık diyorum. Ne yalan söyleyeyim kendimi suçlu görmüyorum. Böyle bir oyuna bizi sürükleyen bir psikopatın beni bahane ederekten böyle bir şey yapması hiç de benim suçum değil doğrusu.

Dikkatimi oradan kopartıp diğerlerinin yanına oturup kahvaltıda onlara eşlik etmeye başladım. 

**********

Uzun bir süre bizimkiler ile beraber oturduktan sonra Alkım ve Ahu kendi aralarında bir sohbete girmişti. Bora ise tuhaf bir şekilde Bilnur ile konuşmaya gitmişti. Hayır yani onunla konuşacak nesi varsa. Pek ilgilenmeyerekten merdivenlere yöneldim. Artık yol ayaklarımın ezberindeydi. Çatıya çıktığımda temiz havayı dolu dolu içime çektim. Biraz ilerleyip çatıya oturduktan sonra gözlerimi kapatıp başımı yukarıya kaldırdım.

Yüzüme vuran güneş ile arama bir gölge girdiğinde anlamsızca gözlerimi açtım. Tabi minik tahminim vardı ki bu da tam isabetti. Bora Aydemir tam karşımda duruyordu. "Sen Bilnur ile konuşmuyor muydun" diyerekten bir atıf da bulunmuştum. O da bu soruma karşılık sinsice güldüğünde kaşlarımı çatarak yanıma oturan ona dönmüştüm. "Ne konuştuğumuzu merak ediyorsan eğ-" hızla sözünü kestim. "Aman ne merak edeceğim ne konuştuğunuzu. Bana ne ki yani. " Uzunca da bir 'aman' çektikten sonra tekrar önüme döndüm. 

"İlk günden bu yana baya büyümüşsün sen he" Anlamayaraktan tekrardan ona döndüğümde açıklama yapma gereği duyaraktan tekrar konuşmaya başlamıştı. "Yani ilk başlarda bir şey olduğunda sürekli ağlıyordun ya. Bırakmışsın işte ağlamayı. Büyümüşsün" Derin bir nefes vererek başımı hafifçe sağa sola çevirdim. 

"Ağlamayı bırakmak büyümek değildir. Ağlamayı bırakmak vazgeçmektir..."

Oturduğum yerden kalkıp odaya doğru ilerlemeye başladığım da hızla o da kalkıp kolumu tutarak beni durdurmuştu. "O da ne demek oluyor şimdi? Neyden vazgeçmişsin sen?" Kolumda ki eline baktıktan sonra tekrar yüzüne baktım ve "Bir umut aramaktan" diyerek kolumu çektim. Sanırım artık patlama noktası geliyordu.

Tekrardan önüme geçip yolumu kesmişti. "Bunun ne demek olduğunu sordum sana" Bakışlarımı ondan çekerek kendime sakinleşme süresi verdim ancak bu pek mümkün değil gibiydi. Ve işte geliyordu. "Buradan kurtulma umudundan bahsediyorum. Neredeyse iki hafta olmak üzere ve henüz hiçbir şey yok elimizde. Burada ne işimiz var ? ya da sonumuzun diğerlerinden farklı olma ihtimali var mı ? hiçbir şey bilmiyoruz. Bunun yanında sana güvenmeli miyim bilmiyorum. Saçma bir şekilde burada bir odan var ve öğreniyorum ki buranın aşağısı da var. Aşağıya bir iniyorum o adamların maskelerinden. Onlarla bir bağlantın var çok açık bir şekilde ama bunun benim açımdan iyi mi kötü mü olduğunu bilmiyorum. Kimlere güvenebilirim bilmiyorum. Hiçbir şey bilmiyorum. Yeterince açık oldu mu?"

Gerçekten rahatlamıştım. Aklımda dolaşan düşünceleri birinin yüzüne karşı da isyan etmek rahatlatmıştı. Ancak bir faydası olur muydu bilinmez. Bana bu patlamamın çok normal olduğunu hissettirecek şekilde bakması rahatsız hissetmeme neden olmuştu açıkçası. Yüzüme o şekilde bakmaya devam ettiğinde dayanamayıp "Bir şey demeyecek misin?" diye sordum. Bir süre birbirimize bakmaya devam etmiştik ama bir şey dememişti. Odaya doğru adım atacağım sırada "Haklısın" demesi ile olduğum yerde kaldım. Ona dönüp baktığımda tekrar etti. "Haklısın" Bu da ne demek oluyordu şimdi ? İç sesimi duymuş gibi yanıtlamıştı hemen. "Bu düşüncelerine hak veriyorum yani"