22 - AİLEYİ KORUMAK

362 57 25
                                        


Keyifli Okumalar ❤️





Gözlerini açtığında odasının tavanı karşılamıştı Seyranı, kolunda bir damar yolu açıktı. Odada yalnızdı, hızla kalkıp damar yolunu çekti bir hışımla. Hızlı çektiği için damarından kan akmaya başlamıştı. Umursamadı, terliklerini bile giymeden odadan çıkmak için hareketlendi. Aşağı indiğinde herkes bişeylerle ilgileniyordu. Sinan telefonla konuşurdu, Ferit ise başka uçtaydı. Polina Rusça bişeyler anlatmaya çalışıyordu karşısındaki kadına. Ayça'ya gözü kaydı, yüzü gözü yara bere içindeydi. Gözleri ağlamaktan kızarmıştı. Mahmut abisini de gördü. Aykan ise büyük bir soğukkanlılıkla silahını temizliyordu. Kimse farketmemişti onu. Salona girmek için önündeki iki basamağı inmesi gerekiyordu. Birini indi, diğerinde tökezlemişti. O an Ferit'le göz göze geldi. Hızla yanına gelen adama tutundu. Çaresizce tutundu.

"Ferit."

Derken sesinin kısıldığını farketmişti.

"Seyran napıyorsun burada?"

"Oğlumuz nerde? Bir rüya gördüm Ferit bir rüya, rüya değil mi?"

Ferit'in yutkundugunu gördüğünde daha sıkı tutundu ona.

"Bulucam, sana yemin ederim ki bulucam."

"Kim?"

Aklından geçen isimle nefret bürümüştü Ferit'in gözü.

"Sergei."

Gözlerini kapattı Seyran, sımsıkı.

"Hiç haber yok mu?"

Olumsuzca salladı başını Ferit.

"Daha iletişime bile geçmediler. O gece arka kapıdan kaçtı o pezevenk ve izini kaybettirdi."

"Bu dünya bir okyanus."

Dedi fısıldarcasına.

"Ve benim oğlum ufacık bir balık. Nasıl buluruz?"

Dizlerini taşımadı onu ama Ferit yere çökmesine izin vermedi.

"Bulucaz, gerekirse okyanusu kurturum ama oğlumu bulurum. Bana inan, nolur bir kez inan."

Gözlerini buluşturdular.

"İnanıyorum."

***

Aradan saatler geçmişti. Seyran, Yağızın odasındaki balkonda oturmuş karşısına bakıyordu. Ne gördüğünü bilmiyordu, görüyor mu onu bile bilmiyordu. Omzuna dokunan elle kafasını kaldırdı. Polinayı gördü.

Dudakları titrerken Polina onun karşısında diz çökmüştü.

"Bana bak, bana bak."

Dedi sesi yükselirken.

"Bana bak, beni gör."

Dediğinde göz göze geldiler.

"Ne olursa olsun onu bulacağız. Biliyorsun değil mi?"

Ses çıkmadı Seyrandan.

"Ne yapmam gerekirse yaparım gerekirse canımı veririm ama onu bulacağız Seyran. Buna inanman lazım."

Ona cevap vermemişti. Ayağa kalkıp yanından geçip giderken bileğinden tutmuştu Seyran.

"Hala bana sadık mısın?"

KUZGUNBağımlısı olacağınız hikayeler. Şimdi keşfedin