selfharm

#19 enemys

ik zak zuchtend onderuit in de stoel terwijl Nikki me nog steeds zit aan te kijken. ik rol met mijn ogen. "oke, wat wil je weten?" vraag ik. ze staat op en loopt naar me toe. "allereerst wil ik weten, wat is dit" ze pakt mijn arm vast en trek mijn mouw omhoog. de verse littekens worden zichtbaar. ik slik en sla dan me ogen neer. "Nikki.. je zou me toch niet begrijpen. laat me gewoon met rust." ze laat mijn arm los. "jij denkt dat ik hier niets van weet? dan zal ik je wat laten zien." ze trek haar mouw omhoog. littekens komen te voorschijn. ik schrik. Nikki ook al? ik kijk nog is beter. nee het zijn oude littekens. waarschijnlijk heeft ze het in het verleden gedaan. ze kijkt me kwaad aan. "ik zou voortaan maar twee keer nadenken voor je iemand vals beschuldigt. kom meiden we gaan." ze wenkt en Leoni en Esly volgen haar. Esly kijkt me nog even met medeleven en spijt aan, maar ik went mijn blik af. vuile verrader. zij was het die tegen Nikki heeft gezegd. pff, echte vriendinnen doen zoiets niet.

de bel gaat en ik sta op om naar de les te lopen. onderweg naar de trap kijk ik op mijn mobiel voor magister. hé, wat is dat? een appje? ik openen app en ik zie dat het van Jayden afkomt.

heaij, Nikki vertelde het me. als je erover wil praten, je kan altijd bij me terecht. maak me zorgen om je. xx je nurdje

ach fijn, hij weet het dus ook al. fantastisch. luister niet naar ze. je weet zelf ook wel dat er geen andere manier is om je innerlijke pijn te vergeten, fluistert mijn onderbewustzijn naar me. en dat klopt ook. ik laat me niet in de weg zitten door een stelletje kinderachtige mensen die denken te te weten wat goed voor me is. ik weet zelf wel wat goed voor mezelf is. pff en dan noemen ze mijn vrienden. echte vrienden steunen elkaar en dat zooitje ongeregeld doet het tegenovergestelde. stelletje nepperts.

als ik de klas inloop ontwijk ik expres de lege stoel naast Nikki. ik loop door naar achter. daar is nog een lege plaats naast.. ugh Melvin. wie Melvin is vraag je je af? Melvin is het irritantste jongetje dat ooit heeft bestaan. knap is hij wel, moet ik toegeven. maar ja, het schijnt datt hij een echte "bad boy" is. Iemand die bijna alles doet wat verboden is. ik kijk rond of er nog een andere plaats vrij is. alleen die van Nikki. dan zit ik veel liever naast Melvin. met een gezicht vol afkeer zak ik naast hem in de stoel. hij kijkt me aan met een grote grijns. "en waaraan heb ik het genoegen te danken." ik rol met mijn ogen. "haal maar niet zoveel in dat domme hoofd van je. het is dat ik nergens anders kon zitten." hij kijk achter me langs. "ik zie anders wel een plaatje vrij. ja ja, recht naast die leuke vriendin van je." ik kijk hem woedend aan, maar besluit het spel mee te spelen. "als je wilt dat ik ga dan ga ik hoor." ik doe net of ik mijn spullen bij elkaar raap en hij kijkt me geschrokken aan. helaas herstelt hij zich snel. "awh, is het zielige meisje te bang om naast me te zitten. ik wed dat je het niet eens één dag met me uithoud." ik verstijf en ga langzaam weer zitten. ik kijk hem aan. "is dat een uitdaging?" hij komt dichterbij en grijnst. "stel dat het zo is?" ik kom ook dichterbij en onze hoofden raken elkaar nu bijna aan. "uitdaging geaccepteerd" fluister ik.

"en als laatste moeten jullie ook nog een kort verslag maken over de tweede wereldoorlog." meneer Blamingen's stem schalt door de klas. sinds de directeur kwaad op ons is geworden, praat niemand meer door zijn les heen. "jullie moeten, ik herhaal moeten, in groepjes van twee werken. en nee jullie mogen niet kiezen. jullie doen het met degenen die naast je zitten." Melvin en ik kijken elkaar geschrokken aan. "met haar!?" roept hij. "met hem!?" roep ik. meneer Blamingen kijkt ons verbaast aan. "ja dat moeten jullie. heb je er problemen mee dan ga je maar naar directeur. en ik denk niet dat hij er wat aan gaat doen." ik wil nog iets terugzeggen maar Melvin houdt me tegen. "denk aan onze afspraak." sist hij. f*ck die afspraak, wil ik roepen, maar ik hou mezelf net op tijd tegen. ik wil niet dat die sukkel denkt dat ik een pussy bent. dan moet dat maar. "fijn," fluister ik, "ik doe wel mee met dat stomme pakt van ons." meneer Blamingen kijkt ons nog eventjes aan en gaat dat verder met de les. vanuit me ooghoeken zie ik dat Nikki ons zit te bekijken.

"en onthoud, volgende week maandag moet het verslag in geleverd worden," roept meneer Blamingen ons nog na voordat iedereen de klas uitloopt. ik ga de deur door en loop richting mijn kluisjes. gelukkig zitten we al op de beneden verdieping. Melvin komt naast me lopen. hij haalt zijn hand door zijn bruine haar. ik zucht. "dus vanmiddag bij jou dan maar?" hij kijkt me verschikt aan en begint te stotteren. "Ne.. Nee. Dat is niet m-mogelijk." hij schud zijn hoofd en herstelt zich. "Ik bedoel. Het kan vandaag niet bij mij. Misschien een andere keer van de week." hmm raar. "Ok vandaag kan het ook niet bij mij. Dus laten we zeggen.. Morgen drie uur bij mij?" hij grijnst. "See you later poepie." o god, dat gaat hij niet menen toch? Ik besluit het spelletje mee te spelen. "Tot later scheetje." verbaast staart hij me na terwijl ik heupwiegend naar mijn kluisje loop.