selfharm

#17 leugentje op eigen bestwil

"Britt? Britt waar ben je?" hoor ik ergens in de verte. ik hoop dat ze me niet vinden. ik zit ergens in.. tja wat is het eigenlijk? een soort opbergkast voor schoonmaakspullen of zo. er zit een scheur in mijn jurk en volgens mij is mijn make-up uitgelopen van het huilen. ik kon het allemaal eventjes niet meer aan. waarom vroeg Jayden mij? en waarom heb ik überhaupt geen ja gezegd. stom kind, zeg ik tegen mezelf. natuurlijk wil ik met hem. niets liever. maar toch, hoewel ik het had gehoopt had ik nooit verwacht dat hij me daadwerkelijk ging vragen. maar met hier lopen mokken bereik ik ook niks mee. dan moet het maar. ik sta op, klop wat stof van mijn jurk, veeg wat mascara weg en doe de kastdeur open.

met stevige passen loop ik door de gang. ik moet Jay te zien vinden. waarom is dit huis dan ook zo groot. je verdwaalt er haast in. dan komt er in me op dat ik eigenlijk nog nooit met Nikki naar huis ben geweest. vandaar dat ik half verdwaal. nou ja. dat zal wel goed komen.

eindelijk. als ik de hoek om loop die ik Nikki, Esly, Femke en Jayden net een kamer in lopen. snel ren ik erachteraan.ik gooi de deur open en sprint naar binnen. het is de muziekkamer. maar veel tijd om erop te letten heb ik niet. ik vlieg in Jayden's armen en knuffel hem stevig. "ja ik wil" fluister ik in zijn oor. hij kijkt me aan en -omg, is dit een droom- en zoent me voorzichtig. Nikki slaakt een gilletje en als ik opkijk zie ik zie alle drie breed grijnzen. Femke komt naar me toe en knuffelt me stevig. "gefeliciteert mop, we laten jullie wel eventjes alleen." ze sluipen alle drie de kamer uit en dan staan Jayden en ik alleen. hij pakt me vast en begint me weer te kussen. o my god, mijn dag kan niet meer stuk.

ik roer in me eten en krijg geen hap door me keel terwijl ik aan het staren ben. zucht, Jayden is eindelijk mijn vriendje. in mijn gedachten beleef ik de zoen keer op keer. het is dan weliswaar niet mijn eerste zoen, maar wel de beste. over mijn eerste zoen -ughl, ik wil zijn naam nooit meer horen- valt niks te zeggen. die kan ik het beste vergeten. maar die van Jay... zucht.. "Britt, is er wat." ik schrik op uit mijn dagdroom als ik mijn moeders stem hoor. "hmm.. wat?" ze zucht. "ik vroeg of er wat aan de hand was." en of er wat aan de hand is. ik ben verlieft mam. ik kijk voorzichtig naar me vader die me met opgetrokken wenkbrauwen aankijkt. maar dat ga ik mooi niet vertellen. pap zal dat nooit goed vinden. dan maar een smoes. "ik.. uhmm.. ik voel me niet zo lekker. ik denk dat ik iets verkeerds heb gegeten." mijn moeder kijkt me bezorgt aan. "och lieffie toch, ga maar snel naar boven. ik zet je eten wel in de koelkast. dan kan ik het voor je opwarmen als je je wat beter voelt." langzaam sta ik op en ik waggel naar boven.

de deur zwaait met een knal open. ik kijk op van mijn mobiel. mijn vader komt woedend binnenstormen. ik schrik. hij weet het toch niet van mij en Jayden. hij pakt mijn bureau stoel, draait hem om en gaat erop zitten. "ben jij nou helemaal gek geworden, "raast hij. "spijbelen van school! kijk niet zo verbaast. je weet heus wel waar ik het over heb. ik kreeg net een telefoontje van mevrouw Hensen dat je er de eerste vier uur niet was en pas met gym weer aanwezig was. heb jij hiervoor een verklaring dametje!" opgelucht kijk ik hem aan. hij weet het dus niet. maar nu moet ik wel een goeie smoes bedenken. "pap, rustig nou. ik kan het uitleggen." hij zakt achterover in de stoel die gevaarlijk kraakt onder zijn gewicht. "begin maar, ik wacht." ik sla een zucht en begin dan aan één van me beste smoezen ever. "ik wilde je het niet vertellen, maar je weet toch de Albert Hein in het dorp die overvallen is -gelukkig lees ik af en toe de krant-? nou voordat ik naar school fietsten wilde Nikki per se nog naar daarheen om een croissant te halen. en net voordat ze wilde afrekenen kwamen die mannen binnen." ik raap alle verdriet bijeen en hoop dat ik ga huilen. het werkt. een paar dikke tranen rollen over me wang. het is misschien gemeen, maar het is beter dan de waarheid. een leugentje op eigen bestwil, toch? "het was echt vreselijk," snotter ik. "ik wilde het je vertellen, echt waar! maar ik was bang. sorry papa." me vader's boosheid was weg en had plaatsgemaakt door bezorgdheid. "ach lieve schat," hij komt naar me toe en neemt me in zijn armen. zo liggen we nog een poosje.

"en Nikki dan," vraag hij na een tijdje. ik kijk op. "haar ouders zijn op zakenreis. gelukkig ving Leoni haar op. mijn vader knikt ernstig. "gelukkig wel ja. dat arme meisje. ze zal helemaal in schok zijn geweest." ik kijk voorzichtig naar hem. hij maakt zich echt zorgen. misschien had ik het toch niet moeten zeggen. nee, ik schud mijn hoofd. het moet zo zijn. en daarmee basta. mijn vader staat op en kijkt me aan. "ga je mee tv kijken? er is voetbal op fox-sport." ik knik en loop hem achterna naar beneden. phoe, dat gevaar is tenminste geweken.