Τα μάτια της ματωμένα και ορθάνοιχτα, μα τα βλέφαρα πεσμένα
Σε πόρτα σφραγισμένη καρφωμένα, κοιτάνε βουρκωμένα
Ποια σκιά, ποιός ήχος, ποιά ανάσα την παρηγορεί;
Πόσο πνιγμένοι, πόσο σιωπηλοί μπορούν να είναι οι λυγμοί;
Σε κτήριο στοιχειωμένο, περιμένει, περιμένει
Ένα μωρό εδώ γεννιέται, πάλι εδώ κάποιος πεθαίνει.
Μια μάνα κουρασμένη, το μωρό της νανουρίζει
Δίπλα της μιαν άλλη μάνα χαμογελά και φτερουγίζει
Από όλους τους ναούς πιότερες θ'ακούς εδώ προσευχές
Με μια ευχή να είναι το σήμερα και το αύριο σαν το χθες.
VOCÊ ESTÁ LENDO
Η Έννοια Του Χρόνου.
PoesiaΑυτή είναι η "ποιητική μου συλλογή". Το επόμενό μου βήμα θα είναι να βγάλω τα εισαγωγικά από τη παραπάνω φράση. Η ποίηση υπάρχει μέσα σε όλους μας, είμαι σίγουρη για αυτό. Θέλω πάρα πολύ μέσα από το δικό μου μυαλό να βρείτε τις δικές σας εικόνες, τι...
