Γλυκόπικρη η φλόγα της απάτης
Σιγοκαίει τα φύλλα του δέντρου της αγάπης
Και καθώς φυσάς το φως της με μανία για να σβήσει
Πιάνει φωτιά το δάσος σου με τον αγέρα
Γίνονται ερείπια τα σπίτια που έχτιζες πέτρα πέτρα
Στάχτη γίνεται η πίστη
Των ρούχων σου το σκοινί γίνεται κρεμάλα
Είχαμε όνειρα μεγάλα
Πότε γίναμε τόσο μικροί;
VOUS LISEZ
Η Έννοια Του Χρόνου.
PoésieΑυτή είναι η "ποιητική μου συλλογή". Το επόμενό μου βήμα θα είναι να βγάλω τα εισαγωγικά από τη παραπάνω φράση. Η ποίηση υπάρχει μέσα σε όλους μας, είμαι σίγουρη για αυτό. Θέλω πάρα πολύ μέσα από το δικό μου μυαλό να βρείτε τις δικές σας εικόνες, τι...
