Η ηλιαχτίδα του κρύου πρωινού με βρήκε στα λευκά
Πρώτος ήλιος μετά την βροχή• μπορείς να μυρίσεις τις λέξεις μου αν θέλεις
Γυρνάω το βλέμμα μου και σε κοιτάζω στα κλεφτά
Το φως της μέρας μου είσαι εσύ, μα νομίζω δεν το ξέρεις
Και δεν είναι η μέρα τέτοια, ούτε ο ήλιος λαμπρότερος
Που κάνουν τα μαλλιά σου τόσο χρυσά
Είναι που από όσα έχω ακόμα να σου γράψω
Δεν έχω γράψει ούτε τα μισά.
ESTÁS LEYENDO
Η Έννοια Του Χρόνου.
PoesíaΑυτή είναι η "ποιητική μου συλλογή". Το επόμενό μου βήμα θα είναι να βγάλω τα εισαγωγικά από τη παραπάνω φράση. Η ποίηση υπάρχει μέσα σε όλους μας, είμαι σίγουρη για αυτό. Θέλω πάρα πολύ μέσα από το δικό μου μυαλό να βρείτε τις δικές σας εικόνες, τι...
