Boş Hikaye

25. Bölüm -Final -

Lododan

Karşımda duran kişinin gerçekten Diego olduğuna inanamıyordum . Ama buradaydı . Karşımdaydı . Bunun çok gerçekçi bir rüya olmasından o kadar çok korkuyordum ki . Gözümü açıp kapadığımda gidecekmiş , yok olacakmış gibi geliyordu . Bundan emin olmak için gözlerimi kapattım ve bir kaç saniye sonra gözlerimi açtım . Hala yanımdaydı ve bana bakarak gülüyordu . Hayal değildi , gerçekti . Zaten az önce o da bana aynı şeyleri söylemişti . Yattığım yerde doğruldum ve ona sarıldım . Çok mutluydum . Onun yaşamasının sadece hayal olacak kadar güzel bir şey olduğunu düşünürken şu anda oma sarılıyor olmak harika bir histi . Uzun bir süre boyunca birbirimizden ayrılmadık . Sonunda kollarımı ondan ayırabildiğimde " Ben senin öldüğünü sanıyordum . " dedim .

" Ama ölmedim . Burdayım . Senin yanındayım . Bir daha seni asla bırakmayacağım . " dedi ve dudaklarımızı birleştirdi . Bir yandan onun öpüşüne karşılık verirken bir yandan da düşünüyordum . Onu özlemiştim . Onu görmeyeli bir yıldan fazla zaman olmuştu . Bir yıldan fazla zaman . O an aklıma bir şey geldi . Bu kadar zamandır yaşıyorsa neden benim yanıma gelmemişti . Neden ben o öldüğü için acı çekerken neden yanımda olmamıştı ? Hemen ondan ayrıldım . Diego böyle bir şeyi beklemediği için şaşırmıştı . " Ne oldu , Lodovica ? " diye sordu .

'' Yaşıyorsan neden bugüne kadar hiç yanıma gelmedin ? Neden ben senin öldüğünü sanıp acı çekerken yanımda değildin ? Neden beni yalnız bıraktın ? '' dedim gözlerimden yaşlar akmaya başlarken . Benim ağladığımı gören Diego hemen bana sarıldı .

'' Seni isteyerek yalnız bırakmadım , Lodovica . İnan bana . Çoğu kez seni yanına gelmek istedim . Ama yapamadım . Yapamazdım . Lütfen ağlama Lodovica . Seni bir daha ağlarken görmek istemiyorum . Bundan sonra mutlu olacağız . ''

'' Tamam . Ama bu bir yıl içinde benim yanıma gelmek istemene rağmen neden gelemedin ? Neler yaşadın . '' dedim gözlerimden akan yaşları silerken .

Diego bana yaşadıklarını anlatmaya başladığında hiç sözünü kesmeden onu dinledim . O anlattıkça daha iyi anlıyordum onu . Bu kadar zaman sadece beni daha çok üzmemek için gelmemişti . İstese gelebilirdi ama benim onu kötü bir halde görüp daha çok üzülmemem için gelmemişti .

Bana yaşadığı her şeyi anlattığında hiçbir şey demedim . Ne diyeceğimi bilmiyordum çünkü . Sonra ben de ona bir şeyler anlatmaya karar verdim . Ama ona onunki kadar üzücü ve sıkıntılı bir hikaye anlatmak istemedim . Daha güzel şeyler anlatmak istedim . Bu yüzden ona bu sıkıntılı günler içinde beni tek güldürebilen kişinin hikayesini anlatmaya başladım . Oğlumuzun hikayesini .

Ona oğlumuzla ilgili her şeyi anlattım . Doğduğu günden bugüne kadar her şeyi . En son " Onu görmen lazım . O kadar tatlı bir çocuk ki . " diye sözlerimi bitirdiğimde " Biliyorum . " dedi . " Onu gördüm . "

" Gördün mü ? Gerçekten mi ? "

" Evet . Onu görmesem senin neden burada olduğunu nereden bilebilirdim ki ? "

Haklıydı . Bu hastaneye neden getirildiğimi bilmesem de neden burada olduğumu biliyordum . Saçma bir işe kalkışmıştım . Başaramayacağımı biliyordum . Ama yine de denedim . Ve başaramadım . Bu yaptığım sadece bir şeye yaramıştı . Diego gelmişti . Bununla ilgisi yoktu ama uyandığımda karşımda sevdiğim adamı görmüştüm . Bundan daha güzel bir şey olamazdı . Belki benim yerimi Diegoya söyleyen kişi Claraydı ama benim neden burada olduğumu gösteren kişi oğlumdu .

O an içimden " Şu an oğlum ne yapıyordur acaba ? " diye geçirdim . Onu özlemiştim . Ondan ilk defa bu kadar uzun süre ayrı kalıyordum .Artık daha fazla bu hastane odasında kalmak istemiyordum . Oğlumun yanına gitmek istiyordum . Diegoya " Ne zaman bu hastaneden çıkabilirim ? " diye sordum .

" Bilmiyorum ama büyük ihtimalle sabahı beklemek zorundayız . " dediğinde oflayarak " Ama ben oğlumu özledim . " dedim .

" Ama saat gece yarısını çoktan geçti ve nöbetçi doktor seninle ilgilenen doktora danışmadan bir şey yapmak istemeyecektir . "

" Yani sabaha kadar beklemek zorundayım. Peki en erken ne zaman çıkabilirim ? "

" Sanırım sabah dokuzda . "

" Yani buradan çıkmak için sekiz saat daha beklemem gerekiyor . Ne yapacağız bu sırada ? "

" Uyuyabiliriz . "

" Ama benim uykum yok ki . "

" Bütün gün uyuduğun için bu normal ama ben uyumayı düşünüyorum . " dediğinde ona hak verdim . Gerçekten de ben burada yatarken o bütün gün benim başımda beklemişti ve yorulmuştu . Uyuması gerekiyordu ama o küçük koltukta uyuyamazdı . Bu yüzden ona " Yanıma gel . " dedim . " Orada rahat edemezsin . "

" Tamam . " dedi ve ayakkabılarını çıkararak yanıma uzandı . Bana " İyi geceler . " der demez hemen uykuya daldı .

~~~~~

Sabah gözlerimi açtığımda saat dokuz buçuktu . Diegoyu izlerken uyuya kalmış olmalıydım . Diegoya baktığımda hala uyuduğunu gördüm . Onu uyandırmak istemiyordum ama uyandırmak zorundaydım . Saçlarına dokunduğumda hemen gözlerini açtı .
" Günaydın . "

" Günaydın . Saat kaç ? "

" Dokuz buçuk . "

" O zaman eve gitme vakti . "

~~~~

Bir saat sonra evin önündeydik . İçeri girince hemen oğlumun yanına gittim . Ona baktığımda uyuduğunu gördüm . Onu uyandırırsam bir daha zor uyuyacağı için onu orada bıraktım . Bu sırada masanın üstünde duran defter dikkatimi çekti . Diegonun öldüğü haberini aldıktan sonra her gün düzenli olarak bir şeyler yazdığım defterdi o defter . Neredeyse bitmişti . Sadece bir sayfası kalmıştı . Masanın yanına gittim ve defterin son sayfasını açtım . Ve şunları yazdım :

" Bugün hikayem yeniden yazılmaya başladı . Artık hayatım boş bir hikayeden ibaret değil . Diego ve oğlum yanımda . Hayatımdaki boşluğu onlar sayesinde doldurdum . Hikayemin çoğu acılarla dolu olsa da artık hikayemin güzel zamanları yazılmaya başlıyor . Benim hikayem de mutlu sonla biten masallar gibi mutlu sonla bitti . Bundan sonra hepimiz mutlu olacağız . "