When Love Comes Your Way (On Going)

CHAPTER TWENTY EIGHT

SEAN'S POV:

Takte! Late nanaman ako! Pero yaan na nga. Intrams naman e.

Wala namang formal class, I think.

Dala dala ko pala yung box ng cupcakes na binake ni Lola.

Ibigay ko daw sa girlfriend ko.

Sino ba ang girlfriend ko?

Edi yung Pandak na yun.

Napangiti naman ako ng maalala ko ang babaeng yun.

Hinding hindi nun tatanggihan ang mga cup cakes na to.

Takaw nun e.

Bumaba na ko ng kotse at pagpasok ko sa gate ng school andaming tao at parang nagkukumpulan pa.

Ano bang meron dito?

Langya! May ibibigay pa ako kay Pandak!

Tumabi nga kayo!

Ako: Excuse me. Excuse me.

Nakisingit na ako sa mga nagkukumpulang tao at sa wakas maluwag luwag na din.

Pero pagtingin ko sa harapan ko...

Parang nafreeze ang buong katawan ko.

Pati ata pagtibok ng puso ko at pag ikot ng mundo e nafreeze din.

Is this really happening?

Am I really seeing her in front of me?

Is the day that I've been waiting for has finally came?

Ito na ba yun?

Mixed emotions.

Aaminin ko sa dalawang taong lumipas, hanggang ngayon andito parin yung sakit ng mga ginawa at sinabi nya saken noon.

But damn it! I missed her!

I missed her so much!

Gustong gusto ko syang yakapin ng sobrang higpit pero di ko magawa!

Hindi parin ako makagalaw sa kinatatayuan ko.

Nakatitig lang kami sa isa't isa.

Hindi ko din mabasa ang emosyon sa mukha nya.

Ugh! Looking at her right now, she's still beautiful like the very first time I saw her.

Like the day I fell in love with her.

Utang na loob, wag mo kong ngingitian.

That's the least thing you can do.

Please, wag kang ngumiti saken.

But then I saw her smile. The smile I've been longing to see.

Shit! I'm dead.